ITPP1/4441-12/12/IK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA WYDANA W WYNIKU UWZGLĘDNIENIA SKARGI W związku ze skargą wniesioną w dniu 9 marca 2012 r. (data wpływu 12 marca 2012 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 22 grudnia 2011 r. znak ITPP1/443-1342/11/IK w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, w związku z realizacją imprezy, doręczoną w dniu 27 grudnia 2011 r. (data potwierdzenia odbioru), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) oraz na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. z 2005 r. Dz. U. Nr 8 poz. 60 ze zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.), uwzględniając skargę w całości, zmienia zaskarżoną indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 22 grudnia 2011 r. znak ITPP1/443-1342/11/IK, uznając stanowisko Wnioskodawcy za prawidłowe. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów, wydał na wniosek z dnia 29 września 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, w związku z realizacją imprezy pn. „x”, indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 22 grudnia 2011 r. znak ITPP1/443-1342/11/IK. W ww. wniosku przedstawiono stan faktyczny, z którego wynikało, iż Jednostka w miesiącu lipcu 2011 r. była organizatorem „x”. Była to impreza kulturalno-rozrywkowa, którą zgodnie ze statutem Jednostka ma możliwość organizowania. Impreza pn. „x” była ogólnodostępna, niebiletowaną. Podczas imprezy reklamowano sponsorów „x”. Za sponsoring zostały wystawione faktury VAT, w których usługa sponsoringu została opodatkowana stawką – 23%. Pobierano również opłatę za stoiska, które wystawiały swoje produkty. Opłata za stoiska również została opodatkowana stawką 23%. Do organizacji imprezy dokonano zakupu usług i towarów. Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług odliczono podatek naliczony od dokonanych zakupów. W uzupełnieniu wskazano, iż w organizację imprezy Jednostka zleciła firmie zewnętrznej. Do zadań firmy należało sprowadzenie zadaszonej sceny, odpowiedniego oświetlenia i nagłośnienia, płotków odgradzających publiczność do zaplecza scenicznego, wynajęcia ochrony imprezy, druku plakatów i ulotek, sprowadzenie toalet oraz sprowadzenie zespołu, pokrycie kosztów transportu zespołu i instrumentów. Jednostka zakupiła również bootony i baner reklamujący imprezę. Na powyższe zakupy usług i towarów zostały wystawione faktury VAT i stawką podatku 23%. Jednostka wskazała, iż dokonała odliczenia podatku naliczonego zgodnie ze stosowaną proporcją (stosunek sprzedaży opodatkowanej do sprzedaży ogółem). Ponadto wydatki związane z organizacją imprezy „x” zostały sfinansowane ze środków Jednostki (na które składają się dotacje podmiotowe, prowadzenie działalności kulturalnej, najem składników majątku) oraz ze środków otrzymanych od sponsorów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Jednostka może odliczyć kwotę podatku naliczonego od dokonanych zakupów związanych z organizacją imprezy „x”? Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku do towarów i usług Jednostka dokonała odliczenia podatku naliczonego od zakupionych towarów i usług. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 22 grudnia 2011 r. znak ITPP1/443-1342/11/IK uznał stanowisko Jednostki za nieprawidłowe. W dniu 9 stycznia 2012 r. (data wpływu 11 stycznia 2012 r.), Jednostka złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym wniosła o uwzględnienie stanowiska zawartego we wniosku. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów w odpowiedzi z dnia 8 lutego 2012 r. znak ITPP1/443W-4/12/AT na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem, w dniu 9 marca 2012 r. (data nadania) za pośrednictwem tutejszego organu Jednostka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na wydaną indywidualną interpretację, w której wniosła o uchylenie przedmiotowej interpretacji indywidualnej. W złożonej skardze Skarżący zarzuca organowi naruszenie prawa materialnego, a w szczególności: art. 90 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, art. 86 ust. 1 ustawy. W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, fragmentu stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy zawartego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Skarżący wskazał, iż organizując ogólnodostępną, niebiletowaną imprezę nie pobierał należności za świadczoną w tym zakresie usługę, a więc nie powinna ona zatem podlegać opodatkowaniu. Skarżący zaznaczył, iż kierując się doktryną i orzecznictwem skorzystał z odliczenia częściowego na podstawie art. 90 ust. 1 i 2 ustawy, w stosunku do czynności związanych z czynnościami opodatkowanymi i niepodlegającymi opodatkowaniu. Jednakże obecnie stwierdził, iż ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego w związku z organizacją imprezy „x”. Skarżący zwrócił uwagę, że zgodnie z treścią art. 90 ustawy podatek winien być wyodrębniony w przypadku, gdy podatnik wykonuje czynności dające prawo do odliczenia, jak i czynności w związku z którymi nie przysługuje takie prawo. W ocenie Skarżącego, orzecznictwo TSUE, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1605/08 jednoznacznie wskazuje, że przez czynności, w związku z którymi nie przysługuje prawo do odliczenia należy rozumieć tylko czynności zwolnione, gdyż czynności niepodlegające w ogóle podatkowi nie są objęte zakresem przedmiotowym VAT. Zdaniem Skarżącego należy z powyższego wnioskować, iż w przypadku podatku związanego tylko z czynnościami opodatkowanymi oraz z czynnościami niepodlegającymi podatkowi, podatnik nie stosuje odliczenia częściowego wedle proporcji, lecz odliczenie pełne. Wartość czynności niepodlegających w ogóle opodatkowaniu nie wchodzi bowiem do sumy wartości obrotów ustalanych na potrzeby liczenia proporcji sprzedaży, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy. Stosownie do treści art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów, po rozpatrzeniu przedmiotowej skargi wniesionej w dniu 9 marca 2012 r. uwzględnia skargę w całości i stwierdza, że stanowisko Skarżącego przedstawione we wniosku z dnia 29 września 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego, w związku z realizacją imprezy pn. „x” - jest prawidłowe. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę stwierdza co następuje: W myśl generalnej zasady, wyrażonej w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z powyższego przepisu wynika zatem, iż odliczenie podatku naliczonego przysługuje tylko czynnym podatnikom podatku od towarów i usług, jeżeli nabyte towary i usługi służą wykonywaniu czynności opodatkowanych, tzn. czynności, które generują podatek należny. Odliczyć można więc w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza jednocześnie możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku świadczenia czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Ponadto z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego, może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu. Istnienie bezpośredniego związku między nabywanymi towarami i usługami a transakcjami opodatkowanymi podatnika jest traktowane jako niezbędny wymóg powstania prawa do odliczenia podatku również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347, poz. 1 ze zm.). Stanowisko powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie TSUE. Przepisy Rozdziału 1–4 Tytułu X Dyrektywy VAT (art. 167 i nast.) wprowadzają podstawową regułę wspólnego systemu podatku VAT, zgodnie z którą podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną, natomiast prawo takie nie przysługuje w przypadku dokonywania transakcji zwolnionych lub nieopodatkowanych. Powyższe regulacje wskazują, że w przypadku gdy podatnik prowadzi jednocześnie działalność opodatkowaną, jak i działalność, która nie uprawnia do odliczenia podatku naliczonego, konieczne jest przyporządkowanie zakupów i wynikającego z nich podatku naliczonego do obu rodzajów działalności. Podatnik w momencie nabycia towarów lub usług powinien dokonać ich kwalifikacji do określonych rodzajów sprzedaży, z którymi zakupy te są związane. Najistotniejszym bowiem warunkiem, umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. W przypadku zakupów, których nie można jednoznacznie przypisać tylko do określonego rodzaju działalności (np. opodatkowanej, zwolnionej lub niepodlegającej opodatkowaniu), nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w cenie ich zakupu w pełnym zakresie, lecz w takiej części, w jakiej zakupy te wiążą się z czynnościami opodatkowanymi. Zgodnie z dyspozycją art. 90 ust. 1 powołanej ustawy, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Zakres odliczenia podatku naliczonego, modyfikowany na podstawie powyższych regulacji, uzależniony jest od przyporządkowania działalności podatnika do dwóch kategorii czynności. Do pierwszej z nich zaliczyć należy czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego (co do zasady, świadczenie usług oraz sprzedaż towarów opodatkowanych). Z kolei druga kategoria obejmuje czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo (czynności zwolnione od podatku, czy też niepodlegające opodatkowaniu). Natomiast w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, zastosowanie mają przepisy art. 90 ust. 2-10 ustawy o podatku od towarów i usług. I tak, stosownie do ust. 2 cytowanego wyżej artykułu, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10. Przepis art. 90 ust. 3 ustawy stanowi, iż proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Szczegółowy sposób wyliczenia wskazanej proporcji zawarty został w dalszych przepisach art. 90 od ust. 4 do 10 powołanej ustawy. W świetle powołanych przepisów należy stwierdzić, iż w przypadku nabycia, którego nie można jednoznacznie przypisać do określonego rodzaju działalności (opodatkowanej, zwolnionej lub niepodlegającej opodatkowaniu), podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego tylko w takiej części, w jakiej nabycie to wiąże się z czynnościami opodatkowanymi. W przypadku nabyć związanych z czynnościami zwolnionymi od podatku bądź niepodlegającymi opodatkowaniu, prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie przysługuje. Obowiązkiem podatnika w pierwszej kolejności jest przypisanie konkretnych wydatków do określonych rodzajów czynności, z którymi wydatki te są związane. Obowiązek ten ma charakter bezwzględny. W przypadku wykonywania wyłącznie czynności, dających prawo do odliczenia, podatnik również dokonuje określenia kwot podatku związanego z czynnościami opodatkowanymi, jednakże nie przyjmuje to postaci wyodrębnienia. Zatem podatnik ma obowiązek odrębnego określenia, z realizacją jakich czynności związany jest podatek wynikający z otrzymanych faktur, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynikało, że Jednostka zorganizowała imprezę pn. „x”. Impreza była ogólnodostępna związana z działalnością statutową Jednostki. W ramach jej organizacji Jednostka poniosła wydatki związane z zakupem od firmy zewnętrznej usług dotyczących organizacji imprezy, na którą wstęp był bezpłatny. Jednostka zakupiła również bootony i baner reklamujący imprezę. Za sponsoring oraz za opłaty stoiskowe Jednostka wystawiła faktury ze stawką VAT 23%. Wydatki związane z organizacją imprezy „x” zostały sfinansowane ze środków Jednostki oraz ze środków otrzymanych od sponsorów. Analiza stanu faktycznego na tle powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że pomimo, iż organizacja imprezy pn. „x” w ramach prowadzonej działalności statutowej była nieopodatkowana (tego typu czynności nie podlegają opodatkowaniu), to jednak w przedmiotowej sprawie, z uwagi na fakt, iż poniesione wydatki posłużyły do wykonywania czynności opodatkowanych, tj. usługi sponsoringu oraz poboru opłat stoiskowych, za które Jednostka wystawiła faktury ze stawką podatku w wysokości 23%. Powyższe wskazuje, iż zaistniał związek poniesionych wydatków ze sprzedażą opodatkowaną, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy. Co prowadzi do wniosku, iż w tym konkretnym przypadku Jednostce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.