ITPP2/4512-136/16/RS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia z dnia 19 lutego 2016 r. (data wpływu 23 lutego 2016 r.), uzupełnionym w dniu 22 marca 2016 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych od członka konsorcjum - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 lutego 2016 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 22 marca 2016 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych od członka konsorcjum. W złożonym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca zawarł umowę konsorcjum z innym podmiotem będącym spółką akcyjną. W umowie Wnioskodawca został określony jako lider konsorcjum, a spółka akcyjna jako członek konsorcjum. Konsorcjum prowadzi eksploatację elektrociepłowni i jego zadaniem jest produkcja i dostawa ciepła oraz energii elektrycznej. Umowa zawiera podział obowiązków pomiędzy konsorcjantami. Lider reprezentuje konsorcjum wobec zamawiającego, tj. Gminy Miasta L., m. in. prowadzi obsługę techniczną elektrociepłowni, organizuje proces produkcji ciepła i energii elektrycznej przy pomocy zasobów technicznych i ludzkich będących w jego dyspozycji, ponosi koszty utrzymania obiektów elektrociepłowni, koordynuje zakupy biomasy, utrzymuje jej zapasy. Natomiast do obowiązków członka konsorcjum należy m. in. przekazanie wiedzy i doświadczenia oraz potencjału technicznego związanego z logistyką zakupu i składowania biomasy oraz związanego z obsługą elektrociepłowni i zobowiązuje się do ich oddania liderowi, przeszkolenie osób lidera konsorcjum obsługujących elektrociepłownię, dostawa biomasy, koordynacja prac związanych z taryfą dla ciepła i energii elektrycznej, prowadzenie wszelkich spraw związanych ze sprzedażą energii elektrycznej oraz uzyskanie certyfikatów, prowadzenie postępowania wobec organów administracyjnych oraz wewnętrznej kontroli dokumentacji technicznej i księgowej. Wynagrodzenie członka konsorcjum zostało określone w odrębnej umowie. Z obu umów wynika, że wynagrodzenie członka konsorcjum nie jest związane z jego konkretnie wykonywanymi czynnościami, czy to na rzecz zamawiającego czy na rzecz lidera. Otrzymuje on wynagrodzenie stosownie do zakresu wykonania umówionego zadania ciążącego na konsorcjum, tj. eksploatacji elektrociepłowni produkującej ciepło i energię elektryczną. Zgodnie z umową w sprawie wynagrodzenia, wynagrodzenie członka konsorcjum za jego udział w konsorcjum składa się z dwóch części: część stała wynagrodzenia ustalana za każdy miesiąc według formuły: iloczyn ilości wyprodukowanego ciepła w GJ w miesiącu rozliczeniowym w jednostce ORC określonego na podstawie układu pomiarowo-rozliczeniowego służącego do rozliczeń z zamawiającym i stawki za 1 GJ, część zmienna wynagrodzenia ustalana za rok kalendarzowy według formuły: w odniesieniu do biomasy: określony stały procent iloczynu różnicy pomiędzy ceną netto paliwa przyjętą do kalkulacji ceny przygotowanej na potrzeby złożenia oferty w wysokości a ceną netto paliwa zużytego w roku rozliczeniowym oraz ilości paliwa zużytego w roku rozliczeniowym, w odniesieniu do energii elektrycznej: określony stały procent iloczynu różnicy pomiędzy średnią ważoną ceny netto świadectwa pochodzenia energii elektrycznej uzyskaną w roku rozliczeniowym a ceną netto świadectwa pochodzenia energii elektrycznej przyjętą do kalkulacji ceny w stałej wysokości i ilości wyprodukowanej energii elektrycznej w roku rozliczeniowym. W związku z powyższym opisem w uzupełnieniu wniosku zadano następujące pytanie. Czy Wnioskodawca będący liderem konsorcjum ma prawo do obniżenia kwoty należnego podatku od towarów i usług o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur otrzymanych od członka konsorcjum? Zdaniem Wnioskodawcy, wyrażonym we wniosku i uzupełnieniu: W przepisach prawa cywilnego konsorcjum nie zostało uregulowane jako stosunek zobowiązaniowy. Umowa konsorcjum pozostaje więc umową nienazwaną, skonstruowaną w oparciu o zasadę swobody umów, wynikającą z art. 3531 k.c. W myśl tego przepisu strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Konsorcjum nie uważa się za jednostkę organizacyjną. W związku z tym, nie jest ono podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej w skrócie: u.p.t.u.), podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu u.p.t.u., bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Każdy z członków konsorcjum jest odrębnym podatnikiem VAT. Lider konsorcjum powinien wystawiać fakturę na rzecz zamawiającego na całą kwotę wynagrodzenia przysługującego konsorcjum, naliczając w niej należny podatek oraz wykazując obrót i podatek w swojej deklaracji. Lider reprezentuje bowiem konsorcjum (wszystkich jego konsorcjantów) przed drugą stroną umowy we wszystkich sprawach dotyczących wykonania i rozliczenia kontraktu. Zatem lider świadczy usługę na rzecz zamawiającego. Stanowisko takie potwierdzają interpretacje indywidualne organów podatkowych (np. interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r., znak IPPP1/443-1316/09-5/AW oraz z dnia 24 lutego 2009 r., znak IPPP2/443-1861/08-4/PW). Pozostali uczestnicy konsorcjum świadczą usługę na rzecz lidera i mają obowiązek wystawiania faktur dokumentujących te usługi. Taki też pogląd wyrażają organy podatkowe w udzielanych przez siebie interpretacjach. Tak przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 16 lutego 2010 r., IBPP1/443-128/09/EA: „faktury za zrealizowane i odebrane protokolarnie roboty wystawia Zamawiającemu Lider Konsorcjum. Lider konsorcjum otrzymuje faktury VAT za zrealizowane roboty od pozostałych członków Konsorcjum i wystawia fakturę łączną na sumę wartości robót swoich (o ile w danym okresie rozliczeniowym wykonuje roboty) i pozostałych wykonawców - członków konsorcjum (…) Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy prawa podatkowego oraz zasady funkcjonowania konsorcjum np. fakt, że konsorcjum składa się z kilku odrębnych podatników, którzy występują wobec siebie w relacji Lider Konsorcjum - podwykonawcy, uczestnicy konsorcjum uprawnieni są do fakturowania wzajemnych świadczeń oraz wyboru podmiotu, który odpowiedzialny jest za rozliczenia z Zamawiającym. Tym samym uwzględniając charakter wzajemnych powiązań kontraktowych wskazać należy, iż lider konsorcjum, jako podmiot reprezentujący konsorcjum przed Zamawiającym we wszystkich sprawach związanych z wykonaniem oraz rozliczeniem kontraktu (...) jest zobowiązany (...) do wystawiania na rzecz Zamawiającego faktur VAT, dokumentujących całość robót wykonanych przez konsorcjum na rzecz Zamawiającego. Niemożliwym jest w szczególności, by strony odrębnie wystawiały faktury na Zamawiającego, skoro kontrakt wykonywany jest kompleksowo wobec Zamawiającego". W zakresie, w jakim otrzymywane przez uczestnika konsorcjum wynagrodzenie od lidera odnosi się do rzeczywiście wykonanych przez niego prac, winno ono zostać udokumentowane przez uczestnika fakturą wystawioną na rzecz lidera odpowiedzialnego za rozliczenia z zamawiającym. To on jest bowiem formalnie rzecz biorąc wykonawcą. Przepisy u.p.t.u. nie przewidują szczególnych zasad opodatkowania czynności wykonywanych między uczestnikami konsorcjum (w tym między uczestnikami konsorcjum a jego liderem i odwrotnie). W konsekwencji przyjmuje się, że obowiązują w tym zakresie zasady ogólne. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach udzielanych przez organy podatkowe, np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 15 lutego 2011 r., znak ILPP2/443-1915/10-2/EWW, interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 4 stycznia 2012 r., znak IBPP2/443-1258/11/WN czy w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 10 września 2012 r., znak IPPP2/443-800/12-2/BH. Przedsiębiorcy działający w ramach konsorcjum są odrębnymi podatnikami VAT. Działając w ramach konsorcjum do wzajemnych rozliczeń powinni stosować ogólne reguły wynikające u.p.t.u., w tym także w zakresie wystawiania faktur dokumentujących wykonywane przez nich czynności.W interpretacji z dnia 8 października 2014 r., znak IBPP1/443-664/14/MG, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach stwierdził, że podatnikiem nie jest samo konsorcjum, dlatego też podmioty działające w ramach konsorcjum powinny do wzajemnych rozliczeń oraz do rozliczeń z podmiotem, na rzecz którego konsorcjum świadczy usługę, stosować ogólne zasady w zakresie rozliczania i wystawiania faktur VAT dokumentujących wykonywane przez nie czynności. Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa podatkowego oraz zasady funkcjonowania konsorcjum, w tym zasadę odrębności podatników, którzy występują wobec siebie w relacji lider konsorcjum - podwykonawcy, uczestnicy konsorcjum uprawnieni są do fakturowania wzajemnych świadczeń. Podobne stanowisko zajął Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 4 września 2014 r., znak IPPP1/443-841/14-2/IGo. W przedstawionym stanie faktycznym, członek konsorcjum nie otrzymuje wynagrodzenia za konkretnie wykonane dostawy i usługi. Wypłata należnego mu wynagrodzenia jest sytuacją zbliżoną do podziału zysku konsorcjum, który stanowi różnicę między otrzymanymi przychodami a sumą kosztów. Ten rodzaj płatności nie koresponduje z żadną usługą wykonaną przez członka konsorcjum. Sama wypłata wynagrodzenia stanowi tylko transfer dokonywany przez lidera konsorcjum, który powinien być udokumentowany jedynie notą księgową (interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 marca 2010 r., znak IPPP1-443-57/10-4/AS). W orzecznictwie uznaje się, że wzajemne świadczenia między członkami konsorcjum nie stanowią świadczenia usług. W związku z tym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., I SA/Rz 760/10, WSA w Rzeszowie stwierdził: „Wzajemne rozliczenie z tytułu finansowania działalności lub podziału zysku dokonywane przez skarżącą uczelnie jako lidera a pozostałymi uczelniami biorąc pod uwagę art. unormowania art. 5 ust. 1 pkt 1 art. 8 ust. 1 ustawy nie stanowią dla skarżącej uczelni świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i nie podlegają opodatkowaniem podatkiem od towarów usług. Skoro w przedstawionym przez skarżącą uczelnię stanie faktycznym nie dochodzi do czynności podlegających opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług to w konsekwencji czynność ta nie powinna być dokumentowania fakturą VAT lecz innym dokumentem księgowym np. notą księgową". W sytuacji, gdy członek konsorcjum wystawi Wnioskodawcy – liderowi konsorcjum fakturę, o której mowa w ustawie o podatku od towarów i usług i opodatkowuje tym podatkiem należne mu wynagrodzenie według stawki podstawowej, nie będzie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku zawartego w takiej fakturze. Liderowi przysługuje prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych na jego rzecz przez pozostałych uczestników konsorcjum, oczywiście pod warunkiem, że między nabytymi towarami lub usługami a wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi zachodzi związek, o którym mowa w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające czy ograniczające prawo do odliczenia w świetle art. 88 u.p.t.u. Jednak zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Według ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. artykułu, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Z przepisu art. 86 ust. 1 ustawy wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług a towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Ustawodawca stworzył zatem podatnikom prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy towarów i usług będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Stosownie do zapisu art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Zgodnie z brzmieniem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z treści art. 7 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Towarami – w myśl art. 2 pkt 6 powołanej ustawy - są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Na podstawie art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do katalogu usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Pojęcie usługi według ustawy o podatku od towarów i usług jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Oznacza to, że w definicji tej mieszczą się również określone zachowania, które nie zostały sklasyfikowane w PKWiU, o której mowa w art. 5a ustawy. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Zatem aby uznać dane świadczenie usług za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie. Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak zauważył Trybunał w wyroku 102/86 „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”. Należy też zwrócić uwagę na wyrok C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie Trybunał zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”. Odnosząc się do przedstawionego we wniosku opisu sprawy należy wskazać, że, co do zasady, konsorcjum jest organizacją zrzeszającą kilka podmiotów gospodarczych na określony czas, w konkretnym celu. Jakkolwiek ani w prawie cywilnym, ani w prawie podatkowym nie występuje legalna definicja konsorcjum, przyjmuje się, że zawarcie umowy konsorcjum możliwe jest na podstawie art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380, z późn. zm.), w ramach tzw. swobody umów. W konsekwencji strony zawierające umowę konsorcjum mogą ją ukształtować w sposób dowolny, byleby jej treść lub cel nie sprzeciwiały się ustawie, zasadom współżycia społecznego oraz właściwości takiego stosunku. Konsorcjum nie jest jednak podmiotem gospodarczym, nie posiada osobowości prawnej ani podmiotowości prawnej, nie musi być rejestrowane, ani mieć odrębnej nazwy czy też siedziby. Podmioty tworzące konsorcjum są, co do zasady, niezależne w swoich dotychczasowych działaniach (czyli w działaniach niezwiązanych z konsorcjum), a w działaniach związanych z konsorcjum realizują wspólne przedsięwzięcie objęte porozumieniem. Zawierając umowę konsorcjum podmioty mogą określić, kto będzie reprezentował konsorcjum na zewnątrz (może to być także osoba trzecia). Co do zasady, konsorcja nie mają też wspólnego majątku (chociaż mogą mieć wspólne konto rozliczeniowe), a wszelkie formy płatności regulowane są przez firmę lub osobę reprezentującą konsorcjum. Przechodząc zatem na grunt prawa podatkowego należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Należy dodać, że polski ustawodawca nie skorzystał z możliwości wynikającej z art. 11 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym, po konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej (zwanym dalej „Komitetem ds. VAT”), każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające siedzibę na terytorium tego samego państwa członkowskiego, które będąc niezależnymi pod względem prawnym, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym. Konsorcjum – w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego – nie może być zatem uznane za podatnika VAT. Oznacza to, że relacji zachodzących pomiędzy stronami umowy konsorcjum (podatnikami VAT), dla potrzeb podatku od towarów i usług, nie należy oceniać na zasadach wewnętrznych rozliczeń konsorcjum. Powyższego nie zmienia okoliczność, że w przypadku umów konsorcjum dopuszczalne jest zawarcie ustaleń, że rozliczenia gospodarcze i księgowe, w tym dotyczące podpisywania umów i wystawiania faktur za prace wykonane przez uczestników konsorcjum na rzecz podmiotów zamawiających te prace na podstawie zawartego z nimi kontraktu – będzie dokonywał wytypowany przez uczestników konsorcjum podmiot wiodący. Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz treści przywołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że skoro – jak wynika z treści wniosku - wynagrodzenie przekazywane przez Spółkę członkowi konsorcjum nie jest związane z jego konkretnie wykonywanymi czynnościami na jej rzecz, należy uznać, że pomiędzy tymi podmiotami nie dochodzi do świadczeń wzajemnych. W konsekwencji pomiędzy Spółką a członkiem konsorcjum nie dochodzi do czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym, że otrzymane od członka konsorcjum faktury dokumentują czynności niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, Spółka – w świetle art. 88 ust. 3a pkt 2 powołanej ustawy - nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w przedmiotowych fakturach. Należy wskazać, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, to interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięska 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.