Rw 1198/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak. Sędziowie: płk J. Juszczak (sprawozdawca), płk B. Piechota (sędzia s. wojsk. - deleg.). Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk A. Adamski. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 1986 r. na rozprawie sprawy Jerzego S., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: a) art. 303 § 1 k.k. - na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, b) art. 11 § 1 k.k. w zb. z art. 208 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. - na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 20.000 zł grzywny; łącznie na karę 3 lat pozbawienia wolności, konfiskatę mienia w całości, podanie wyroku do publicznej wiadomości i nadzór ochronny na okres 3 lat, z powodu rewizji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 15 listopada 1985 r.,uwzględniając rewizję, zaskarżony wyrok uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w K. Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżył sam oskarżony, który - jak wywodzi - nie zgadza się z tym wyrokiem, gdyż zarzucanego mu czynu nie popełnił.Podczas rozprawy rewizyjnej przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sprawa niniejsza nie została przez sąd pierwszej instancji wszechstronnie wyjaśniona, a ponadto niektóre ustalenia zawarte w wyroku są sprzeczne z zebranymi w sprawie dowodami. W tej sytuacji zaskarżony wyrok musi być uchylony, a sprawa przekazana sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania w zakresie obu zarzucanych oskarżonemu czynów.Sąd pierwszej instancji ustalił w zaskarżonym wyroku, że oskarżony pełnił zastępczą służbę wojskową w oddziale obrony cywilnej. Określenie "zastępcza służba wojskowa" nie jest określeniem ustawowym, a ponadto może wskazywać, że oskarżony nie pełnił zasadniczej służby w obronie cywilnej, lecz zastępczą służbę poborowych. Okoliczność tę należy więc szczegółowo wyjaśnić. Może to bowiem mieć niezwykle istotne znaczenie, gdyż z treści art. 242 pkt 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony PRL wynika, że tylko osoby odbywające zasadniczą służbę w obronie cywilnej ponoszą odpowiedzialność karną za przestępstwa popełnione w czasie tej służby, według przepisów odnoszących się do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej. Gdyby więc ustalono, że oskarżony pełnił zastępczą służbę poborowych, to nie mógłby on odpowiadać karnie za przestępstwo określone w art. 303 § 1 k.k., a ponadto sąd wojskowy nie byłby właściwy do rozpoznania jego sprawy. Z zebranych w sprawie dowodów również nie wynika jednoznacznie, jaką służbę oskarżony pełnił, przeto zachodzi potrzeba wyjaśnienia tej kwestii (...).