Rw 732/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk E. Zawiłowski. Sędziowie: ppłk S. Kosmal (sprawozdawca), ppłk E. Matwijów.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Obara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 października 1986 r. na rozprawie sprawy Grzegorza B., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: 1) art. 327 § 1 na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności, 2) art. 325 § 1 k.k. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności i łącznie - na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 2 września 1986 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji, podnosząc zarzuty:- obrazy prawa materialnego wskutek niezastosowania się do art. 10 § 2 k.k. i bezpodstawnego przyjęcia, iż przestępne działanie oskarżonego stanowiło dwa przestępstwa kwalifikowane z art. 325 § 1 i art. 327 § 1 k.k.,- błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegającego na niesłusznym uznaniu, iż oskarżony wiedział przed objęciem służby, że będzie ją pełnił na posterunku nr ...,- rażącej niewspółmierności kary,i w związku z tym domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 11 k.p.k., ewentualnie zmiany tego wyroku przez "złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary do granic ustawowego minimum".Po wysłuchaniu obrońcy, który popierał swoją rewizję, oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy nie jest zasadna.Rację ma wprawdzie skarżący, twierdząc, że sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, jakoby oskarżony przed objęciem służby wartowniczej wiedział, iż będzie ją pełnił na posterunku nr..., gdyż przeczy temu dowód z zeznań świadka Zenona C., ale błąd ten nie ma żadnego znaczenia dla ustaleń w zakresie odpowiedzialności karnej Grzegorza B. na podstawie art. 325 § 1 k.k. oraz art. 327 § 1 k.k. Istotne jest bowiem, czy oskarżony był świadom tego, że będzie pełnił służbę wartowniczą i - mając tę świadomość - wprawił się w stan niezdolności do pełnienia obowiązków służbowych. Z zeznań wspomnianego świadka Zenona C. oraz wyjaśnień oskarżonego wynika bezspornie, iż ten ostatni zdawał sobie sprawę z tego, że w dniu 11 lipca 1986 r. ma w godzinach nocnych objąć służbę jako wartownik i mimo tego na kilka godzin przed jej objęciem wprawił się w stan nietrzeźwości znacznego stopnia. Świadczy o tym wynik badania krwi na zawartość alkoholu, którą, mimo iż pobrano ją tego dnia o godz. 18.50, zawierała 1‰ alkoholu etylowego.Skoro tak, to odpowiedzialność karna oskarżonego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 327 § 1 k.k. nie może budzić żadnych wątpliwości.Nie można również zgodzić się z obrońcą, jakoby sąd pierwszej instancji obraził art. 10 § 2 k.k. przez to, iż przestępne zachowanie się oskarżonego potraktował jako dwa odrębne czyny określone: w art. 327 § 1 k.k. i w art. 325 § 1 k.k. Oskarżony bowiem oprócz tego, iż wprawił się w stan niezdolności do pełnienia obowiązków służbowych, dokonał drugiego występku, polegającego na tym, iż opuścił swój posterunek, na który został wyznaczony w ramach pełnionej służby wartowniczej, czym naruszył art. 325 § 1 k.k. chroniący prawidłowość pełnienia przez żołnierza (junaka) służb specjalnych.Oskarżony dopuścił się więc dwóch czynów, z których każdy stanowi odrębne przestępstwo (...).