Rw 749/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Wizelberg. Sędziowie: płk M. Bieniaszewski (sprawozdawca), płk S. Rzeczycki. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk M. Flemming. SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 września 1970 r. sprawy Mariana S., skazanego za przestępstwo z art. 327 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie z dnia 23 czerwca 1970 r.,zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że poprawił kwalifikację prawną czynu oskarżonego z art. 327 § 1 k.k. na prawidłową z art. 327 § 1 k.k. i 325 § 1 k.k. i z tą zmianą wyrok ten utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie z dnia 23 czerwca 1970 r. Marian S. skazany został za przestępstwo z art. 327 § 1 k.k., a w szczególności za to, że w dniu 22 listopada 1969 r. w N., w czasie pełnienia służby wartowniczej, wprawił się w stan nietrzeźwości, czyniący go niezdolnym do wykonywania obowiązków służbowych, a następnie 24 listopada 1969 r., stojąc na posterunku, bezprawnie zatrzymał przechodzących ulicą Bogdana S. i Mieczysława C., grożąc im użyciem broni.Obrońca oskarżonego zarzucił w rewizji obrazę prawa materialnego przez bezzasadne przypisanie oskarżonemu przestępstwa z art. 327 § 1 k.k., dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a w szczególności przez oparcie się na wynikach badania krwi na stężenie alkoholu i opinii biegłego lekarza Zdzisława M. i zarazem pominięcie zeznań lekarza N., który pobierał krew oskarżonemu i w protokole pobrania krwi stwierdził, że oskarżony nie jest w stanie nietrzeźwości, dalej - przez nieuwzględnienie szeregu zeznań świadków, którzy zeznali, że oskarżony był trzeźwy, niedopuszczenie dowodu z innych biegłego w celu wydania nowej opinii zgodnie z wnioskiem oskarżonego i wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernie surowej kary. Na tej podstawie obrońca wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa albo o zmianę tego wyroku i złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja obrońcy nie jest zasadna.Sąd pierwszej instancji dokonał wprawdzie błędnej oceny prawnej czynu oskarżonego, jednakże uchybienie to jest innego rodzaju, niż twierdzi w rewizji obrońca. W świetle wyników przewodu sądowego nie ma wątpliwości co do ustalenia stanu nietrzeźwości oskarżonego w czasie po wyznaczeniu go do pełnienia służby wartowniczej, jak również w okresie jej pełnienia. Dla bytu przestępstwa z art. 327 § 1 k.k. niezbędne jest, by sprawca wprawił się w stan niezdolności do pełnienia obowiązków służbowych w czasie wykonywania tych obowiązków lub przed przystąpieniem do ich pełnienia, jeżeli został do służby wyznaczony przed wprawieniem się w stan niezdolności do jej pełnienia. Oskarżony swoim działaniem wypełnił obydwa składniki dyspozycji zawartej w art. 327 § 1 k.k., pił bowiem alkohol wprawiając się w stan niezdolności do pełnienia obowiązków służbowych po wyznaczeniu go do służby wartowniczej, jak również pił alkohol w czasie pełnienia tej służby.Zarzut obrońcy, jakoby ujawnione na przewodzie sądowym dowody nie dawały podstawy do przyjęcia stanu nietrzeźwości oskarżonego, nie jest zasadny. Przepis art. 327 § 1 k.k. nie wymaga dla bytu przestępstwa w tym przepisie określonego, ażeby sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości, wystarcza bowiem żeby sprawca wprawił się w stan niezdolności do pełnienia obowiązków służbowych. Podkreślić jednak wypada, że okoliczności ujawnione w czasie rozprawy wskazują na to, że oskarżony w czasie pełnienia służby wartowniczej znajdował się w stanie nietrzeźwości. Wskazuje mianowicie na to wynik badania krwi na stężenie alkoholu (sięgające 1,61 promille).·oraz sposób odbiegającego od normy zachowania się oskarżonego. W tej sytuacji nie zachodzi potrzeba dalszego badania kwestii dotyczącej stopnia trzeźwości oskarżonego przez innych biegłych, o co wnosi w rewizji obrońca.Ponieważ oskarżony, jak o tym wyżej wspomniano, będąc na służbie, wprawił się w stan nietrzeźwości, a więc w stan, który czynił go niezdolnym do pełnienia obowiązków służbowych, oraz naruszył, w czasie służby na posterunku, zasady jej pełnienia wskutek bezprawnego zatrzymania Bogdana S. i Mieczysława C., przeto działanie jego wyczerpuje znamiona przestępstw z art. 327 § 1 k.k. i z art. 325 k.k. W tym więc sensie należało poprawić kwalifikację prawną czynu oskarżonego.Jeśli chodzi o wymiar kary, to zarówno negatywna sylwetka oskarżonego jak i naganne dotychczasowe jego zachowanie się, o czym świadczy m.in. dwukrotna karalność sądowa oraz znaczny stopień szkodliwości społecznej jego czynu, prowadzą do wniosku, że kara w granicach określonych w wyroku Sądu pierwszej instancji nie może być uznana za niewspółmiernie surową (...).