Rw 384/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: ppłk C. Bakalarski (sprawozdawca), płk J. Gawrysiak. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 1975 r. na rozprawie sprawy Ireneusza P., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 329 § 1 i 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 3 lipca 1975 r.uwzględniając rewizję prokuratora i z urzędu zmienił zaskarżony wyrok przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego na art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 1 i 2 k.k., i z tą zmianą wyrok ten utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Prokurator zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego na skutek zakwalifikowania czynu oskarżonego z art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 1 k.k. wniósł o zmianę tegoż wyroku przez poprawienie kwalifikacji prawnej na art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 1 i 2 k.k.Uzasadnienie prawne(...) Sąd Najwyższy po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej popierającego rewizję prokuratora zważył, co następuje:Rewizja nie kwestionuje ustaleń faktycznych, które istotnie w świetle zebranego materiału dowodowego nie nasuwają wątpliwości. Jednakże zachowanie się oskarżonego inaczej ocenił pod względem prawnym prokurator najpierw w akcie oskarżenia, a później w rewizji, a inaczej sąd pierwszej instancji w wyroku.W akcie oskarżenia prokurator zakwalifikował czyn sprawcy z art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 2 k.k. Sąd pierwszej instancji uznał Ireneusza P. za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 329 § 1 i 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 1 k.k.Prokurator w rewizji nie kwestionuje kwalifikacji z art. 329 § 1 i 2 k.k., uważa jednak, że powinna ona występować w zbiegu kumulatywnym z art. 325 § 1 i 2 k.k.Każde z tych stanowisk jest błędne i dlatego zachodzi konieczność wyjaśnienia kilku kwestii prawnych.Przestępstwa przewidziane w art. 329 § 1 i 2 k.k. są dwoma niezależnymi od siebie przestępstwami, a więc przestępstwo określone w art. 329 § 2 k.k. nie jest kwalifikowaną postacią przewidzianą w § 1 art. 329 k.k. Przepis art. 329 § 2 k.k. bowiem zawiera samodzielną dyspozycję i sankcję. Przepisy te mogłyby być z powodzeniem ujęte w dwa samodzielne artykuły. Ustawodawca jednak zastosował inną technikę, powtarzającą się zresztą w kodeksie karnym. Dla przykładu można wskazać na art. 155 k.k., w którym dwa samodzielne przestępstwa ujęte są w dwóch paragrafach - 1 i 2.Inaczej natomiast skonstruowany jest przepis art. 325 k.k. W tym bowiem przepisie § 1 przewiduje podstawową postać przestępstwa, a § 2 - surowszą sankcję karną w takim wypadku, gdy w następstwie czynu opisanego w § 1 powstanie szkoda, której wyznaczona służba miała zapobiec. Do zastosowania § 2 art. 325 k.k. niezbędne jest więc ustalenie, że sprawca co najmniej powinien był i mógł szkodę przewidzieć. Przestępstwo określone w art. 325 § 1 i 2 k.k. jest przestępstwem umyślnym kwalifikowanym przez następstwo, do którego ma zastosowanie art. 8 k.k. Czynu sprawcy nie można zakwalifikować jedynie z art. 325 § 2 k.k., nie zawiera on bowiem dyspozycji, która się mieści w § 1 tegoż przepisu. Wreszcie § 3 art. 325 k.k. stanowi, że ściganie przestępstwa określonego w § 1 następuje na wniosek dowódcy jednostki wojskowej. Wniosek dowódcy jednostki wojskowej nie jest wymagany w wypadku kwalifikowanej postaci tego przestępstwa, a więc przestępstwa określonego w art. 325 § 1 i 2 k.k.W związku z powyższymi uwagami należy stwierdzić, że prokurator w akcie oskarżenia kwalifikując czyn Ireneusza P. prawidłowo z art. 329 § 2 k.k. błędnie powołał art. 325 § 2 k.k., zamiast art. 325 § 1 i 2 k.k. Natomiast sąd pierwszej instancji błędnie uznał oskarżonego za winnego przestępstwa określonego w art. 329 § 1 i 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 1 k.k. Przepis art. 325 § 1 k.k. błędnie powołano z dwóch powodów. Po pierwsze z dowodów ujawnionych na rozprawie wynika, że oskarżony spowodował szkodę, której wyznaczona służba, przezeń pełniona, miała zapobiec i po wtóre, przyjmując, iż czyn wyczerpał znamiona przestępstwa określonego jedynie w § 1 art. 325 k.k., nie było podstaw do jego przypisania, ponieważ ściganie za ten czyn nie było możliwe wobec braku stosownego wniosku dowódcy jednostki wojskowej.Pogląd co do niemożności zakwalifikowania czynu oskarżonego z art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 1 i 2 k.k., wyrażony w zaskarżonym wyroku, jest rezultatem błędnego rozumienia treści art. 10 § 2 k.k.Błędny jest także reprezentowany w zaskarżonym wyroku pogląd, jakoby z czynu oskarżonego nie wynikła i nie mogła wyniknąć żadna szkoda.W tej mierze rację należy przyznać prokuratorowi, że samo zabranie broni i pozbawienie nad nią władztwa jednostki wojskowej jest już szkodą w rozumieniu art. 325 § 2 k.k. (...).Przepis art. 10 § 2 k.k. nakazuje kwalifikować czyn ze wszystkich zbiegających się przepisów, jeżeli czyn ten wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy.(...) Reasumując powyższe wywody, należy stwierdzić, że czyn Ireneusza P., opisany bliżej w zaskarżonym wyroku, wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 1 i 2 k.k. Zachodzi zatem potrzeba odpowiedniej zmiany zaskarżonego wyroku.