Rw 99/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk C. Bakalarski (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Górski, płk S. Wojtczak.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Piekarski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 28 marca 1977 r. na rozprawie sprawy Jana C., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: 1) art. 329 § 2 w zbiegu z art. 325 § 2 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 500 zł grzywny, 2) art. 286 k.k. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, 3) art. 303 § 3 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności - i łącznie na karę 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności i 500 zł grzywny, z powodu rewizji na niekorzyść wniesionej przez prokuratora od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 23 lutego 1977 r.,częściowo uwzględniając rewizję prokuratora, zmienił zaskarżony wyrok przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 1 zaskarżonego wyroku z art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 2 k.k. na prawidłową z art. 329 § 2 w zbiegu z art. 208 i z art. 325 § 2 k.k., i z tą zmianą wyrok ten utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) W rewizji od powyższego wyroku prokurator zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego wskutek niezastosowania jako prawidłowej kwalifikacji czynu Jana C. kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy z art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 208 k.k. i w zbiegu z art. 325 § 1 i 2 k.k., co miało istotny wpływ na wymiar orzeczonej kary za to przestępstwo, jak też w efekcie na wymiar kary łącznej.Na podstawie powyższych zarzutów prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego z art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 325 § 2 k.k. na art. 329 § 2 k.k. w zbiegu z art. 208 k.k. i w zbiegu z art. 325 § 1 i 2 k.k. oraz wymierzenie mu za ten czyn kary 2 lat pozbawienia wolności, jak też wymierzenie kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności.Na rozprawie w Sądzie Najwyższym przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej popierał rewizję, natomiast obrońca wniósł o jej nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Z prawidłowych i nie kwestionowanych ustaleń zaskarżonego wyroku wynika, że oskarżony w nocy z dnia 8 na dzień 9 listopada 1976 r. podczas pełnienia służby dyżurnego kompanii włamał się do poddanego jego ochronie magazynku broni, skąd zabrał w celu przywłaszczenia 200 szt. amunicji do kbk AK. Przez okres podany w wyroku amunicję tę przechowywał, po czym samowolnie się oddalił z jednostki i w tym czasie został zatrzymany przez patrol WSW.Różnica poglądów na kwalifikację prawną wynikła pomiędzy sądem pierwszej instancji a prokuratorem dotyczyła jedynie czynu opisanego w pkt 1 zaskarżonego wyroku. Ponadto - zdaniem prokuratora - wymierzono oskarżonemu karę rażąco łagodną za ten czyn, jak również karę łączną.Sąd pierwszej instancji stwierdził, że czyn oskarżonego został popełniony w analogicznych okolicznościach do podanych w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 1973 r. (N 29/73). W wyroku tym Sąd Najwyższy przyjął, że samowolny zabór broni stanowi przestępstwo określone w art. 329 § 2 k.k., a nie w art. 199 lub 200 albo 208 k.k. Do bytu przestępstwa określonego w art. 329 § 2 k.k. jest bez znaczenia sposób i cel działania sprawcy (OSNKW 1974, z. 4, poz. 79).Z poglądem zawartym w wyroku sądu pierwszej instancji nie można się zgodzić, nie przekonuje również cytowany w nim wyrok Sądu Najwyższego. Orzeczenia te nie wyjaśniają, dlaczego cel i sposób działania sprawcy nie mają znaczenia dla kwalifikacji prawnej czynu. Przyjmując kwalifikację prawną czynu jedynie z art. 329 § 2 k.k., sąd nie uwidocznił wyjątkowo istotnych cech przestępstwa ważnych z punktu widzenia oceny prawnej, a mianowicie tego, że sprawca dokonał zaboru w celu przywłaszczenia (cel ten dla bytu przestępstwa określonego w art. 329 § 2 k.k. jest bez znaczenia) i że realizując ten cel dokonał włamania do magazynu wojskowego. Cel i sposób działania sprawcy znajduje swe odbicie właśnie w art. 208 k.k.Przypisanego włamania do magazynku wojskowego i zaboru amunicji w celu przywłaszczenia dokonał oskarżony podczas pełnienia służby dyżurnego kompanii. Tę cechę działania oskarżonego odzwierciedla art. 325 § 2 k.k. Prokurator proponuje w rewizji zastosowanie art. 325 § 1 i 2 k.k., co jednak w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 1976 r. (U 1/75) nie jest trafne (OSNKW 1976, z. 2, poz.20).Reasumując powyższe należy stwierdzić, że czyn żołnierza, który w czasie pełnienia służby dyżurnego kompanii dopuścił się kradzieży broni z poddanego jego ochronie magazynku broni po uprzednim dokonaniu włamania, należy kwalifikować z art. 329 § 2 w zbiegu z art. 208 i art. 325 § 2 k.k. (...).