Rw 815/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Jeż (sprawozdawca). Sędziowie: ppłk J. Medyk, ppłk J. Steckiewicz.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk P. Tomaszewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 1986 r. na rozprawie sprawy Andrzeja B., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: 1) art. 127 pkt 2 k.k. - na karę 6 lat pozbawienia wolności, pozbawienia praw publicznych na okres 5 lat i konfiskaty mienia w całości; 2) art. 127 pkt 2 k.k. - na kary 8 lat pozbawienia wolności, pozbawienia praw publicznych na okres 5 lat i konfiskaty mienia w całości oraz - łącznie na kary 10 lat pozbawienia wolności, pozbawienia praw publicznych na okres 6 lat i konfiskaty mienia w całości - z powodu rewizji wniesionych przez obrońcę i oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 9 października 1986 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego i sam oskarżony.Obrońca oskarżonego we wniesionej rewizji zarzucił sądowi pierwszej instancji rażąco surowy wymiar kary i domagał się zmiany zaskarżonego wyroku przez złagodzenie kar jednostkowych do minimum ustawowego zagrożenia oraz zastosowanie przy orzekaniu kary łącznej pełnej zasady absorpcji.Natomiast oskarżony obok zarzutu rażąco surowego wymiaru kary podniósł jeszcze w swej rewizji zarzut obrazy przepisów prawa karnego materialnego i procesowego, co jego zdaniem miało się wyrażać w skazaniu go za przestępstwa określone w art. 127 pkt 2 k.k., opierając się li tylko na sformułowanych w postępowaniu przygotowawczym (...) i zawartych w protokołach przesłuchania stwierdzeniach, że: "dokonując sabotażu chciałem, aby gospodarka kraju poniosła straty", podczas gdy przypisane mu awarie w działalności elektrowni spowodował przez lekkomyślność, przy czym nie zdawał sobie sprawy z ich następstw.Podnosząc te zarzuty, oskarżony domagał się wydatnego złagodzenia wymierzonych kar.Po wysłuchaniu wystąpienia obrońcy popierającego obydwie rewizje oraz wnoszącego dodatkowo o rozważenie w trybie art. 389 k.p.k. zmiany kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu na prawidłową z art. 220 k.k., jak też wniosku przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej o nieuwzględnienie obu rewizji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył w tej sprawie, co następuje:Obie rewizje, jak również złożony na rozprawie rewizyjnej ustny wniosek obrońcy, nie są zasadne.Strona podmiotowa określonej w art. 127 pkt 2 k.k. postaci sabotażu, zwanej szkodnictwem, polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego, do którego treści należy specyficzny cel działania sprawcy. Jest ona zrealizowana wówczas, gdy sprawca przez swoje zachowanie zmierza do osiągnięcia jednego z następujących celów:a) osłabienie władzy ludowej, b) wywołanie zaburzeń, c) wywołanie nastrojów powszechnego niezadowolenia, d) wywołanie poważnych zakłóceń w funkcjonowaniu gospodarki narodowej.Za takim rozumieniem przemawia wykładnia gramatyczna, a w szczególności użyte w treści art. 127 k.k. spójniki w rodzaju "lub" i "albo" przy wyliczaniu celów popełnienia tej zbrodni. Oznacza to, że sprawca omawianego czynu wcale nie musi zmierzać do jednoczesnego osiągnięcia wszystkich wyszczególnionych w art. 127 k.k. celów, gdyż dla bytu przestępstwa wystarczające jest, gdy chce on osiągnąć co najmniej jeden z nich.W niniejszej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, że oskarżony w odniesieniu do obydwóch przypisanych mu czynów, utrudniając prawidłowe działanie elektrowni w N., zmierzał do wywołania poważnych zakłóceń w funkcjonowaniu całej gospodarki narodowej. Wynika to bowiem nie tylko z całokształtu przeprowadzonych na rozprawie głównych dowodów, ale również z samych wyjaśnień oskarżonego (...).