Rw 824/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Juszczak. Sędziowie: ppłk J. Medyk, mjr W. Oziębło (sprawozdawca).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Obara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 1986 r. na rozprawie sprawy oskarżonych: Ireneusza Z. i Grzegorza M., skazanych nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 214 § 1 k.k. na kary po 9 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońców od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 16 października 1986 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżyli rewizjami obrońcy oskarżonych.W rewizji obrońca oskarżonego Grzegorza M. zarzucił temu wyrokowi:1) obrazę przepisów prawa materialnego przez nieprzyjęcie, że czyn oskarżonego popełniony był w formie usiłowania,2) wymierzenie mu rażąco niewspółmiernej kary.Na tej podstawie skarżący wnosił o poprawienie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego - na art. 11 § 1 k.k. w zw. z art. 214 § 1 k.k. oraz znaczne złagodzenie wymierzonej mu kary pozbawienia wolności, zarówno przez obniżenie jej wysokości, jak i warunkowe zawieszenie wykonania tej kary, albo o odroczenie jej do czasu ukończenia przez skazanego odbywania służby wojskowej.W rewizji obrońca oskarżonego Ireneusza Z. zarzucił wymierzenie oskarżonemu rażąco niewspółmiernej kary przez odmowę warunkowego zawieszenia jej wykonania i na tej podstawie wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania tej kary.Na rozprawie rewizyjnej obrońca oskarżonego Ireneusza Z. popierał rewizję oraz zawarte w niej wnioski, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:(...) Nie ma racji obrońca oskarżonego Grzegorza M., gdy dowodzi, że działanie oskarżonego nie wykraczało poza stadium usiłowania, o jakim mowa w art. 11 § 1 k.k. Z nie kwestionowanych ustaleń dokonanych przez sąd pierwszej instancji wynika, że oskarżeni postanowili dokonać zaboru samochodu "Fiat 126 p" w celu jego krótkotrwałego użycia. W tym też celu przepchnęli samochód w bezpieczne ich zdaniem miejsce i tam próbowali uruchomić silnik, podczas której to czynności zostali ujęci przez funkcjonariuszy MO. W przepychaniu samochodu w dogodne dla nich miejsce brali udział wszyscy.Nie można zatem mówić o braku skutku spowodowanego działaniem sprawców, gdyż skutkiem było już przepchnięcie samochodu w inne miejsce. Samo przepchnięcie tego pojazdu przez oskarżonych w celu jego krótkotrwałego użycia stanowiło już zabór, a nie jego usiłowanie.Przestępstwo określone w art. 214 § 1 k.k. jest bowiem przestępstwem materialnym. Skutkiem ustawowym przestępstwa jest uzyskanie przez sprawcę władztwa nad zabranym pojazdem mechanicznym i utrata tego władztwa przez dotychczasowego posiadacza (właściciela).W tej sytuacji za czas dokonania przestępstwa nie można uznawać chwili uruchomienia przez sprawców silnika samochodu, do czego zresztą nie doszło, lecz moment uzyskania przez nich władztwa nad tym samochodem (...).