Rw 849/86

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk E. Zawiłowski (sprawozdawca). Sędziowie: płk E. Olczak, ppłk E. Matwijów.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Jaroń.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 1986 r. na rozprawie sprawy Henryka Z., nieprawomocnie skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 305 pkt 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw złagodzono o połowę, tj. do 9 miesięcy, z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 24 października 1986 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Od tego wyroku rewizję złożył prokurator, który, zarzucając rażącą łagodność kary, wniósł o wymierzenie oskarżonemu kary 3 lat pozbawienia wolności.Po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, popierającego rewizję, oraz obrońcy, wnoszącego o jej oddalenie,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja prokuratora nie jest zasadna. Sąd pierwszej instancji bowiem uwzględnił całokształt ustalonych okoliczności mających wpływ na wymiar kary i orzekł karę adekwatną do tych okoliczności. W każdym razie wymierzonej oskarżonemu kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności nie można uznać za rażąco łagodną (...).(...) Z treści uzasadnienia rewizji wynika również, że skarżący przy ocenie współmierności kary wziął pod uwagę nie karę orzeczoną, lecz karę złagodzoną na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 lipca 1986 r. o szczególnym postępowaniu wobec sprawców niektórych przestępstw, i stwierdził, że tak złagodzona kara: "nie spełnia celów zapobiegawczych i wychowawczych, jak też nie czyni zadość wymogom szeroko pojętej prewencji ogólnej".W związku z tym zauważyć należy, że przy ocenie rozmiaru kary z punktu widzenia art. 387 pkt 4 k.p.k. nie można brać pod uwagę kary, która złagodzona została w drodze szczególnego aktu, jakim jest amnestia w ogóle, a cytowana ustawa z dnia 17 lipca 1986 r. w szczególności, gdyż nie godziłoby to się z intencją tego aktu. Z tego też względu ocenie tej powinna podlegać kara, którą wymierzono przed jej złagodzeniem, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 50 k.k. Co się zaś tyczy celów wychowawczych i zapobiegawczych, to stwierdzić trzeba, że cele te spełnia nie tylko rozmiar kary, ale również fakt nieuchronności kary oraz jej izolacyjny charakter.Zdaniem instancji rewizyjnej wymierzona oskarżonemu kara w rozmiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona została zgodnie z art. 50 k.k., gdyż uwzględnia całokształt okoliczności mających na nią wpływ, co znajduje swe potwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (...).