Rw 278/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak. Sędziowie: płk J. Juszczak, ppłk T. Kacperski (sprawozdawca).Wiceprokurator Naczelnej Prokuratory Wojskowej: płk L. Adamski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 1985 r. na rozprawie sprawy Piotra N., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: a) art. 303 § 1 k.k. w zw. z art. 242 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. z 1984 r. Nr 7, poz. 31) na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, b) art. 265 § 1 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności i c) art. 306 pkt 1 w zb. z art. 306 pkt 2 k.k. i w zw. z art. 242 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. z 1984 r. Nr 7, poz. 31) na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności - łącznie na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 11 lutego 1985 r.rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został rewizją obrońcy, w której - podnosząc zarzuty: a) obrazy przepisów prawa materialnego (art. 387 pkt 1 k.p.k.), bez wskazania, o jaki przepis chodzi i na czym owa obraza miała polegać, i b) rażącej surowości kary (art. 387 pkt 4 k.p.k.) "w stosunku do zawinienia oskarżonego" - wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego wyroku przez warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej oskarżonemu kary albo alternatywnie - na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku - o wymierzenie oskarżonemu za czyn opisany w pkt 3 tego wyroku kary w granicach 8 miesięcy pozbawienia wolności, a w konsekwencji tego znaczne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary łącznej.Po wysłuchaniu obrońcy, popierającego rewizję, jak też przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o jej nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Analiza zarzutów podnoszonych przez obrońcę w rewizji - w konfrontacji z błędną oceną pełni materiału dowodowego, której syntezą jest poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych w zaskarżonym wyroku - sprawia, że uznać należy je za niezasadne (...).Skoro zasadność uznania oskarżonego przez sąd pierwszej instancji za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów nie budzi i budzić nie może żadnych wątpliwości, wobec tego również brak podstaw prawnych i faktycznych do uwzględnienia któregokolwiek z wniosków rewizji obrońcy. Wymierzona bowiem oskarżonemu przez sąd pierwszej instancji - w tym również za występek określony w art. 306 pkt 1 w zb. z art. 306 pkt 2 k.k. - kara nie może być - na tle przytoczonych okoliczności - uznana za rażąco surową w rozumieniu art. 387 pkt 4 k.p.k., a w tym zwłaszcza wtedy, gdy chodzi o karę łączną, przy określeniu której zastosowano w znacznej mierze zasadę absorpcji. Zastosowaniu natomiast instytucji warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej kary pozbawienia wolności sprzeciwiają się stanowczo obydwie przesłanki przewidziane w art. 73 § 2 k.k., które muszą występować łącznie, a których - jak wykazano - brak w niniejszej sprawie.Wreszcie - nawiązując do argumentacji zawartej w zaskarżonym wyroku i wywodów przytoczonych w rewizji - należy wyrazić pogląd, że jeżeli żołnierz - w celu zupełnego albo częściowego uchylenia się od służby wojskowej lub obowiązku wynikającego z tej służby - działa w sposób określony w art. 306 pkt 1 k.k. i używa podstępnego zabiegu dla wprowadzenia w błąd organu wojskowego w rozumieniu art. 306 pkt 2 k.k., to zachodzi kumulatywny zbieg przepisów ustawy (art. 10 § 2 k.k.), tj. art. 306 pkt 1 i art. 306 pkt 2 k.k. Dopiero bowiem łączne powołanie obu tych przepisów odzwierciedla w pełni całokształt przestępnego działania oskarżonego i w konsekwencji sprawia, że oddaje całość zawartości kryminalnej popełnionego przezeń czynu (...).