Rw 252/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk dr W. Sieracki. Sędziowie: ppłk C. Bakalarski (sprawozdawca), ppłk W. Morawski.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 27 maja 1975 r. na rozprawie sprawy Adama B., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w art.: a) 306 pkt 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, b) 315 § 1 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, c) 319 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym łącznie na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. z dnia 19 kwietnia 1975 r.nie uwzględnił rewizji obrońcy i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżył obrońca, zarzucając mu rażącą surowość i wnosząc o jego zmianę przez złagodzenie kary.Uzasadnienie prawne(...) Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wbrew wywodom zawartym w rewizji, jakoby sąd pierwszej instancji nie rozważył stwierdzonego u oskarżonego stanu zdrowia psychicznego, zauważyć należy, że zaskarżony wyrok właśnie zawiera odpowiednie motywy, z których wynika, że podniesioną w rewizji okoliczność sąd ten miał na względzie.Chybione są także wywody obrońcy dotyczące wymiaru kary za przestępstwo polegające na wyrządzeniu dolegliwości podwładnym. Nie ma bowiem większego znaczenia dla oceny postępowania oskarżonego zły przykład innych żołnierzy, którzy wcześniej zachowywali się w sposób daleki od regulaminowego, zwłaszcza że działanie oskarżonego podjęte w stosunku do osób chorych charakteryzowało się wyjątkowym znieczuleniem na ich cierpienia.Przestępstwo przewidziane w art. 315 § 1 k.k. polega na znieważeniu przełożonego albo okazaniu mu lekceważenia gestem, słowem lub w inny sposób. Działanie okazujące lekceważenie przełożonego wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w art. 315 § 1 k.k., jeżeli podjęte zostało w takich okolicznościach, że dotarło do przełożonego albo podrywało jego autorytet u podwładnych. Skoro obraźliwa treść wypisana została przez oskarżonego na kalendarzu, który pozostawiony został w takim miejscu, że nie mogła nie być zauważona przez przebywające tam osoby, to trzeba dojść do przekonania, że wywód obrońcy, jakoby treść ta nie była przeznaczona dla osób nią dotkniętych, mija się z materiałem dowodowym ujawnionym na rozprawie. Kalendarz bowiem pozostawiony był w takim miejscu, że nie mógł być nie zauważony. Był bowiem znaleziony i czytany przez żołnierzy (...).