IV KR 268/85

Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy uznał za zasadny zawarty w rewizji prokuratora zarzut dotyczący nieorzeczenia wobec oskarżonych kar dodatkowych - zakazu zajmowania stanowisk związanych z materialną odpowiedzialnością i podania wyroku do publicznej wiadomości.I. Sąd wojewódzki wyszedł z błędnego "założenia", że jednostki gospodarki uspołecznionej nie zatrudniają na stanowiskach związanych z materialną odpowiedzialnością osób karanych za zagarnięcie mienia, bo przed ich zatrudnieniem żądają z rejestru skazanych danych o karalności.Po pierwsze - ze spraw sądowych wiadomo, że nie jest to praktyka ściśle przestrzegana.Po drugie - zakaz zajmowania określonych stanowisk jest karą i dlatego wynikająca stąd dolegliwość dla oskarżonego nie może być zastępowana środkami, które nie mają charakteru represyjnego.Po trzecie - niestosowanie się do orzeczonego przez sąd zakazu obwarowane jest w ustawie sankcją karną (art. 259 kk), co wzmacnia zabezpieczenie interesu społecznego, który powinien być rozstrzygającym kryterium stosowania art. 42 kk.Warto przy tym zwrócić uwagę na zmieniony stan prawny wynikający ze znowelizowanego art. 42 kk (ustawa z dnia 10 maja 1985 r. - art. 1 pkt 7 - Dz. U. Nr 23, poz. 100) obowiązujący od 1 lipca 1985 r. Mianowicie w wypadku ustalenia, że oskarżony "nadużył zaufania" albo okazał, że dalsze jego zajmowanie "zagraża interesowi społecznemu", sąd ma obowiązek orzec (dotychczas mógł orzec) zakaz zajmowania tego stanowiska.