IV K 345/52

SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie przy udziale Prokuratora Generalnej Prokuratury po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 1952 r. sprawy W. Cz., osk. z art. 255 § 1 k. k., z powodu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku w dniu 19 maja 1952 r. sygn. akt Kr. 222/52. na podstawie art. 394 - 395, 400 § 4, 384 pżt. 1, 393, 459 kpk, art. 4 dekretu o o. s. k. oraz art. 4 ustęp 1 pkt. - a i art. 16 ustawy o amnestii z dnia 22 XI 1952 r. orzeka:1) zmienić zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego w Białymstoku z dnia 19 maja 1952 r. (akta Kr. 222/52) i utrzymany przezeń w mocy wyrok Sądu Powiatowego w Ełku z dnia 23 listopada 1951 r. (akta Kp. 796/51) w częściach dotyczących wymiaru kary oskarżonemu Cz. W. w ten sposób, iż orzeczoną mu tymi wyrokami karę pozbawienia wolności zmniejsza się do..., którą darowuje się z mocy art. 4 ustęp 1 pkt. 1 - a ustawy o amnestii z dnia 22.XI. 1952 r.;2) zwolnić oskarżonego od kosztów postępowania rewizyjnego i opłaty sądowej w Sądzie Najwyższym.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem b. Sądu Grodzkiego w Ełku z dnia 16 listopada 1950 r. Kg. 674/50 oskarżony Cz. W. skazany został z art. 255 § 1 k.k. na... więzienia i... złotych grzywny za to, iż w dniu 15 września 1950 r. w... pomówił Z. L. o współpracę z gestapo, czym poniżył ją w opinii publicznej i naraził na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania przez nią zawodu nauczycielki.Wyrok ten zaskarżył rewizją tylko oskarżony.Sąd Wojewódzki w Białymstoku, wyrokiem z dnia 1 czerwca 1951 r. opisany wyżej wyrok b. Sądu Grodzkiego uchylił i sprawę przekazał Sadowi Powiatowemu w Ełku do ponownego rozpoznania.Sąd Powiatowy w Ełku wyrokiem z dnia 23 listopada 1951. r. uznał oskarżonego Cz. W. ponownie za winnego przestępstwa z art. 255 § 1 k.k., popełnionego czynem wyżej opisanym i skazał go za ten czyn przestępny na...Wyrok ten, zaskarżony rewizją oskarżonego został utrzymany w mocy przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 maja 1952 r.Od tych ostatnich dwóch wyroków wniósł na korzyść oskarżonego rewizję nadzwyczajną Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego. Rewizja zarzuca obrazę art. 393 k.p.k. i wnosi o wymierzenie oskarżonemu kary odpowiednio niższej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego jak również utrzymany w mocy wyrok Sądu Powiatowego zapadł z obrazą art. 393 k.p.k. Przepis ten nie pozwala Sądowi, któremu po uchyleniu wyroku sprawę przekazano do ponownego rozpoznania - zwiększyć kary orzeczonej w uchylonym wyroku, jeżeli wyrok uchylono na żądanie oskarżonego, chyba że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyszły na jaw nowe okoliczności, mające istotne zliczenie dla wymiaru kary.Naruszając wyrażony w tym przepisie zakaz zmiany na gorsze sytuacji oskarżonego w zakresie kary (reformatio in peius) sądy przekroczyły służącą im z mocy prawa granicę karania, gdyż zastosowały na niekorzyść oskarżonego karę - w danej sytuacji procesowej nie przepisaną za dane przestępstwo (art. 384 pkt. 1 k.p.k.).Na podstawie powyższych rozważań wniosek zawarły w rewizji nadzwyczajnej uznać za zasadny i słuszny.Zmniejszona w myśl wyłuszczonych zasad kara ulega darowaniu na podstawie powołanych w sentencji przepisów ustawy o amnestii z dnia 22 listopada 1952 r.