Rw 1148/85

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Jeż, płk E. Zawiłowski.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk J. Jaroń.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 1985 r. na rozprawie sprawy Józefa P., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 208 k.k. - z zastosowaniem art. 36 § 3 k.k. oraz art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej (Dz. U. Nr 23, poz. 101), jak również art. 363 § 1 k.p.k. - na kary 1 roku pozbawienia wolności, 20.000 zł grzywny, konfiskaty części mienia oraz podania wyroku do publicznej wiadomości wraz z zasądzeniem odszkodowania w wysokości 418 zł na rzecz Wojewódzkiego Urzędu Telekomunikacji w S., z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 8 listopada 1985 r. w związku z rewizją prokuratora zaskarżony wyrok uchylił i sprawę zwrócił Wojskowemu Prokuratorowi Garnizonowemu w N. do uzupełnienia postępowania przygotowawczego. Uzasadnienie faktyczne(...) W uzasadnieniu aktu oskarżenia przyjęto, że wskutek dokonanego przez oskarżonego czynu nastąpiła szkoda w mieniu społecznym, powstała nie tylko z kradzieży (strata 418 zł w gotówce), lecz również z włamania (zniszczenie aparatu telefonicznego wartości 29.100 zł). Ze względu na to, że w opisie czynu zarzuconego oskarżonemu w samym akcie oskarżenia nie wskazano tej drugiej znacznie przecież poważniejszej szkody, przeto było jasne, iż akt oskarżenia nie spełniał wymagania art. 295 § 1 k.p.k. i należało co najmniej zażądać usunięcia tego braku w trybie art. 298 k.p.k. Tego jednak nie uczyniono i w rezultacie brak ten przeniknął również do zaskarżonego wyroku, który w opisie przypisanego oskarżonemu czynu przemilcza - wbrew nakazowi wynikającemu z art. 360 § 2 pkt 1 k.p.k. - fakt zniszczenia przez włamanie aparatu telefonicznego wartości 29.100 zł, mimo że sąd pierwszej instancji trafnie, w zgodzie z przeprowadzonymi na rozprawie dowodami, uznał ten fakt za dowiedziony. Ów brak wpłynął zaś niewątpliwie na to, że czyn oskarżonego nie został - z obrazą art. 10 § 2 k.k. - zakwalifikowany również z art. 212 § 1 k.k. To prawda, że na ogół przyjmuje się, iż zastosowanie do określonego czynu przepisu przewidującego odpowiedzialność karną za kradzież z włamaniem (art. 208 k.k.) czyni rzeczą zbędną kwalifikowanie tego czynu również z przepisu przewidującego taką odpowiedzialność za zniszczenie lub uszkodzenie mienia (art. 212 § 1 k.k.). Należy jednak pamiętać, że takie stanowisko oparte jest wyłącznie na zasadzie konsumpcji, u podstaw której leżą jedynie względy celowościowe. Stąd przepis o kradzieży z włamaniem (art. 208 k.k.) dopóty konsumuje przepis o zniszczeniu lub uszkodzeniu mienia (art. 212 § 1 k.k.), dopóki szkoda wyrządzona włamaniem jest nieporównywalnie niższa od szkody wyrządzonej kradzieżą. Z chwilą zasadniczego odwrócenia proporcji szkód nie da się już zasadnie mówić o konsumpcji i trzeba przyjmować kumulatywny zbieg wspomnianych przepisów (...).