RNw 2/84

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Kaszycki. Sędziowie: płk C. Bakalarski (sprawozdawca), płk J. Juszczak, płk S. Wojtczak, ppłk T. Kacperski, płk E. Zawiłowski, mjr S. Kosmal. Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk Z. Stefaniak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 16 marca 1984 r. na rozprawie sprawy szeregowego Romana N., w sprawie którego prawomocnie umorzono postępowanie karne na podstawie art. 11 pkt 4 k.p.k. o czyn określony w art. 156 § 2 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Zastępcę Prokuratora Generalnego PRL Naczelnego Prokuratora Wojskowego na niekorzyść od wyroku Izby Wojskowej Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1983 r.,uwzględniając rewizję nadzwyczajną Naczelnego Prokuratora Wojskowego, uchylił wyrok Izby Wojskowej Sądu Najwyższego i sprawę oskarżonego Romana N. przekazał sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczne(...) Naczelny Prokurator Wojskowy zarzucił temu wyrokowi obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 346 k.p.k., przez nieuprzedzenie stron o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu z art. 311 § 3 k.k. na art. 156 § 2 k.k., i tym samym uniemożliwienie prokuratorowi skorzystania z uprawnień przewidzianych w art. 577 § 2 k.p.k., i dlatego wniósł o uchylenie wyroku sądu drugiej instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.Na rozprawie przed składem siedmiu sędziów Sądu Najwyższego przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej poparł rewizję nadzwyczajną, natomiast obrońca wniósł o jej oddalenie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej przytoczono dwa argumenty, mające przemawiać za trafnością zarzutów i wniosku tej rewizji.Pierwszy z tych argumentów nie przekonuje. Trudno bowiem podzielić pogląd reprezentowany w rewizji nadzwyczajnej, że z wypowiedzi pokrzywdzonego nie wynika, iż nie żąda on ścigania na drodze sądowej sprawcy pobicia. Wypowiedź ta, którą zresztą cytuje rewizja nadzwyczajna, w sposób zupełnie jednoznaczny wyraża wolę nieścigania tego sprawcy, a brzmi ona: "Nie mam do oskarżonego Romana N. żadnych pretensji, był pijany i chyba tak się zachował".Inaczej należy ocenić drugi z argumentów przytoczonych w uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej. Jest to mianowicie zarzut naruszenia przez sąd drugiej instancji art. 346 k.p.k.Zgodnie bowiem z art. 407 k.p.k., przed sądem rewizyjnym stosuje się przepisy dotyczące postępowania przed sądem pierwszej instancji, chyba że przepisy rozdziału czterdziestego kodeksu postępowania karnego stanowią inaczej. Z kolei art. 346 k.p.k. stanowi, że sąd pierwszej instancji, jeżeli w toku rozprawy okaże się, że nie wychodząc poza granicę oskarżenia może czyn zakwalifikować według innego przepisu prawnego, uprzedza o tym obecne na rozprawie strony, gdy ma to dla nich znaczenie. Niewątpliwie znaczenie ma zwłaszcza taka zmiana kwalifikacji prawnej czynu, która pociąga za sobą zmianę trybu ścigania.Na tle tych rozważań można wyrazić następujący pogląd.Zmiana przez instancję rewizyjną kwalifikacji prawnej czynu na taką, która pociąga za sobą zmianę trybu ścigania, ma zawsze znaczenie dla stron, i dlatego - w myśl art. 346 k.p.k. - nakłada na sąd obowiązek uprzedzenia ich o takiej możliwości.Skoro Sąd Najwyższy jako rewizyjny tego oczywistego obowiązku nie spełnił, to należy stwierdzić, że naruszył przepisy postępowania, które naturalnie nie mogły nie mieć wpływu na treść wyroku, i dlatego, uwzględniając trafny wniosek zawarty w rewizji nadzwyczajnej, zaskarżony wyrok drugiej instancji należało uchylić, a sprawę przekazać temu sądowi do ponownego rozpoznania.