Rw 870/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: płk E. Zawiłowski, ppłk T. Kacperski (sprawozdawca). Przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Obara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 27 października 1983 r. na rozprawie sprawy oskarżonego Andrzeja W., skazanego nieprawomocnie za popełnienie przestępstw określonych w: 1) art. 315 § 1 k.k. - dwukrotnie - na kary po 7 miesięcy pozbawienia wolności i 2) art. 330 § 2 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności - łącznie na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata, oddaniem pod dozór i zobowiązaniem do powstrzymania się od nadużywania alkoholu oraz grzywny w wysokości 20.000 zł, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N.rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został rewizją obrońcy, w której - podnosząc zarzuty obrazy przepisów prawa materialnego (art. 387 pkt 1 k.p.k.) wskutek bezpodstawnego zastosowania art. 330 § 2 k.k. oraz, w konsekwencji, rażącej surowości kary (art. 387 pkt 4 k.p.k.) - wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez: a) uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 330 § 2 k.k., b) stosowne zmniejszenie wysokości orzeczonej grzywny i c) skrócenie okresu próby do 2 lat.Po wysłuchaniu obrońcy, popierającego rewizję, oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wnosił o nieuwzględnienie rewizji obrońcy i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Poczynione przez sąd pierwszej instancji zarówno ustalenia faktyczne, jak i zawarta w zaskarżonym wyroku obszerna argumentacja wyjaśniają w sposób przekonujący, dlaczego sąd ten uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 330 § 2 k.k. Przede wszystkim zaś przytoczono i trafnie oceniono dowody uzasadniające twierdzenie, że działanie oskarżonego w postaci samowolnego użycia przezeń powierzonego mu wojskowego pojazdu mechanicznego nastąpiło z uszczerbkiem dla interesów służby w rozumieniu art. 330 § 2 k.k.Zaprezentowane przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku wywody na ten temat znajdują - wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącego - pełne udokumentowanie dowodowe i są zgodne z utrwalonymi w orzecznictwie poglądami w kwestii interpretacji określenia: "uszczerbek dla interesów służby" w ujęciu art. 330 § 2 k.k. (por. OSNKW 1971, z. 5, poz. 75 i OSNKW 1973, z. 5, poz. 70).Jednakże oskarżony - co wynika z bezbłędnych ustaleń faktycznych - wiedział, że przydzielony mu do obsługi samochód marki "UAZ" jest pojazdem przeznaczonym do wykonania zadania specjalnego (był nawet z tego powodu odpowiednio oznakowany). Był on również zorientowany, że wykonanie tego zadania zaplanowane jest właśnie na ów dzień, w którym samowolnie zabrał ten pojazd do celów prywatnych. Nie ulega przeto wątpliwości, że czyniąc to oskarżony godził się na spowodowanie ujemnych następstw w zakresie gotowości bojowej, uczestniczących w zajęciach poligonowych jednostek wojskowych oraz bezpieczeństwa, biorących w nich udział żołnierzy. Zachowanie jego zakłóciło i zdezorganizowało normalny tok przemarszu kolumny wojskowej, gdyż do zabezpieczenia wykonania tego zadania służbowego nieodzowne były - zgodnie z regulaminem - dwa pojazdy specjalne, a jeden z nich zabrał samowolnie właśnie oskarżony. To zaś, że zadanie służbowe, które miał wykonać oskarżony, zostało wykonane przez kierowcę innego pojazdu, nie ma znaczenia dla oceny prawnej jego przestępnego działania i absolutnie nie może być utożsamione - jak sugeruje skarżący - brakim uszczerbku dla interesów służby (...).Uogólniając można więc powiedzieć, że przez określenie: "uszczerbek dla interesów służby", o którym mowa w art. 330 § 2 k.k., rozumieć należy przede wszystkim wiążące się z samowolnym użyciem wojskowego pojazdu mechanicznego realne, konkretne i zawinione umyślnie przez sprawcę ujemne następstwa, polegające na niemożności wykorzystania tego pojazdu do celów mających związek ze służbą, mimo istniejących w tym zakresie potrzeb, czyli - inaczej mówiąc - na zakłóceniu normalnego toku wykonywania określonych zadań służbowych lub zasad pełnienia danej służby.Dlatego też - reasumując przytoczone stwierdzenia i oceny - wniosek rewizji o uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 330 § 2 k.k. nie może być uwzględniony (...).