I KR 162/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia C. Gajewski. Sędziowie: Z. Dominikowski, S. Kaliński (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Śliwiński.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 22 września 1983 r. sprawy Zygmunta W. i in. oskarżonych z art. 217 § 2 i in. k.k., z powodu rewizji, wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia 11 marca 1983 r.,uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego Zygmunta W. i na podstawie art. 1 pkt 5 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii (Dz. U. Nr 39, poz. 177) postępowanie karne co do niego umorzył (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w W. po rozpoznaniu m.in. sprawy Zygmunta W., oskarżonego o to, że w okresie od stycznia 1979 r. do dnia 12 grudnia 1980 r. w Z., będąc odpowiedzialny w związku z zajmowanym stanowiskiem kierownika Ośrodka Wypoczynkowego "Wisła" w Z. za nadzór nad mieniem - działając przestępstwem ciągłym, wspólnie i w porozumieniu oraz wykorzystując działalności gospodarczą tego ośrodka - zagarnął wspólnie z innymi łącznie 1.171.901 zł na szkodę Warszawskich Ośrodków Wypoczynku "Wisła" w ten sposób, że pobrane z recepcji ośrodka i nie odprowadzone do banku na konto przedsiębiorstwa pieniądze stanowiące opłaty za noclegi i wypożyczenie sprzętu sportowo-turystycznego przywłaszczył sobie wspólnie z innymi oskarżonymi, przy czym Zygmunt W. odniósł korzyść materialną w wysokości co najmniej 260.000 zł, tj. o popełnienie przestępstwa określonego w art. 202 § 2 k.k. w zb. z art. 200 § 1 k.k. oraz art. 58 k.k. (...), w ramach tego zarzutu uznał za winnego tego, że w okresie od lutego 1979 r. do dnia 12 grudnia 1980 r. w Z., pełniąc funkcję kierownika tego ośrodka, wbrew wynikającym z tej funkcji obowiązkom prawidłowego gospodarowania, pobierał z recepcji pieniądze na wydatki ośrodka oraz zaniechał nadzoru i kontroli nad prawidłowością rozliczeń finansowo-księgowych, a w tym i nad działalnością starszej księgowej i kasjerki - Janiny S., i przez to nieumyślnie dopuścił do powstania szkody w mieniu - kierowanego przez niego - ośrodka w wysokości nie mniejszej niż 1.296.208 zł -i za to na podstawie art. 217 § 2 k.k. skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności, zawieszając warunkowo wykonanie tej kary na podstawie art. 73 § 1 i 2 k.k. na okres 4 lat, a ponadto na podstawie art. 75 § 1 k.k. orzekł 100.000 zł grzywny (...) oraz na podstawie art. 42 § 1 k.k. zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w jednostkach gospodarki uspołecznionej i administracji państwowej na okres 4 lat (...).Od tego wyroku rewizje wnieśli obrońcy oskarżonych (...).Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:(...) Co do rewizji obrońcy oskarżonego Zygmunta W. - to pierwszy z jej zarzutów - obrazy art. 346 k.p.k. pozbawiony jest wszelkich podstaw.Sąd Wojewódzki na rozprawie w dniu 27 stycznia 1983 r. uprzedził strony o możliwości zakwalifikowania czynu tego oskarżonego z art. 217 § 2 k.k., i tym samym uczynił zadość wymaganiom art. 346 k.p.k.Pogląd oskarżonego, jakoby to nie było wystarczające, gdyż sąd "szczegółowo nie podał formy zarzutów", jest nietrafny. Uprzedzenie bowiem stron - w myśl art. 346 k.p.k. - polega na wskazaniu kwalifikacji prawnej, jakiej możliwość rysuje się na tle ujawnionych okoliczności, oczywiście w ramach zakreślonych aktem oskarżenia. Nie ma więc ani potrzeby uzasadnienia - na tym etapie postępowania, podstaw nowej kwalifikacji, wykazywania, że zmiana taka może mieć znaczenie dla obrony oskarżonego, ani też potrzeby formułowania treści nowych zarzutów (...).