Rw 648/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Juszczak, ppłk T. Kacperski.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk L. Adamski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Krzysztofa Z., przeciwko któremu wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 15 czerwca 1983 r. nieprawomocnie warunkowo umorzono postępowanie o czyn określony w art. 145 § 1 k.k. z wyznaczeniem okresu próby na okres 2 lat i nałożeniem obowiązku wpłaty 5.000 zł na rzecz PCK, który to wyrok został zaskarżony na korzyść oskarżonego rewizją prokuratora, cofniętą następnie przez Zastępcę Naczelnego Prokuratora Wojskowego,postępowanie w tej sprawie umorzył na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii (Dz. U. Nr 39, poz. 177) (...).Uzasadnienie faktyczneZasadą jest, że cofnięty środek odwoławczy sąd "pozostawia bez rozpoznania" (art. 381 k.p.k.). W tej sprawie jednak tak postąpić nie można, gdyż pozostawienie cofniętej rewizji prokuratora bez rozpoznania oznaczałoby dopuszczenie do uprawomocnienia się wyroku, który ze względu na treść przepisów ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii (Dz. U. Nr 39, poz. 177) uprawomocnić się nie może. Do przestępstwa zarzuconego oskarżonemu "stosuje się" przecież amnestię (art. 1 ust. 5 tej ustawy) w ten sposób, że "postępowanie umarza się" (art. 4 ust. 2 tej ustawy). Co prawda nieprawomocne orzeczenie sądu pierwszej instancji nie ma tu postaci wyroku skazującego na karę, która podlegałaby darowaniu, ale jest to bez znaczenia. Skoro bowiem istnieje obowiązek umorzenia postępowania nawet wtedy, gdy nieprawomocnie orzeczono karę pozbawienia wolności do 3 lat, to tym bardziej istnieje on wówczas, kiedy nieprawomocnie zrezygnowano z orzekania kary w ogóle; obojętnie, czy przez odstąpienie od jej wymierzenia (por. OSNKW 1976, z. 2, poz. 32), czy przez warunkowe umorzenie postępowania, w wypadku którego zresztą dopuszczalne jest stosowanie dolegliwych niekiedy środków probacyjnych. Jeden z tego rodzaju środków probacyjnych ma zastosowanie wobec oskarżonego (obowiązek świadczenia na określony cel społeczny 5.000 zł), a umorzenie postępowania na podstawie przepisów powołanej ustawy o amnestii wyłącza taką możliwość. Dlatego - mimo cofnięcia rewizji prokuratora - zachodzi konieczność orzeczenia jak na wstępie. W razie zbiegu obowiązku pozostawienia cofniętej rewizji bez rozpoznania (art. 381 k.p.k.) z obowiązkiem umorzenia postępowania z mocy amnestii (art. 3 ust. 3 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 1983 r. o amnestii - Dz. U. Nr 39, poz. 177), sąd odwoławczy postępuje zgodnie z tym drugim obowiązkiem, który ma charakter obowiązku szczególnego (art. 14 powołanej ustawy).