Rw 1266/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk E. Zawiłowski, ppłk T. Kacperski. Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: Płk R. Kempara.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 1983 r. na rozprawie sprawy Andrzeja R., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 238§ 1 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 7 grudnia 1982 r, częściowo uwzględniając rewizję, a także z urzędu, zaskarżony wyrok zmienił przez: złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności do 3 miesięcy oraz zaliczenie na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania od dnia zatrzymania za granicą. Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji zarzucił wyrokowi sądu pierwszej instancji rażącą surowość orzeczonej kary (art. 387 pkt 4 k.p.k.) i w związku z tym domagał się warunkowego zawieszenia jej wykonania. Po wysłuchaniu obrońcy popierającego rewizję oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który przyłączył się do żądania rewizji, Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje: I. Należy podzielić zgodnie wyrażony przez strony pogląd, że kara wymierzona oskarżonemu nosi cechy rażącej surowości głównie dlatego, że w karze tej nie znalazła właściwego odzwierciedlenia jego wyjątkowo ciężka sytuacja rodzinna. Oskarżony bowiem ma na utrzymaniu żonę oraz troje dzieci, przy czym żona znajduje się w ciąży i nie pracuje ze względu na stan zdrowia. Z tego względu zresztą w 10 dni po ogłoszeniu wyroku sąd pierwszej instancji uchylił tymczasowe aresztowanie oskarżonego. Ten sam wzgląd przemawia też za tym, by oskarżony nie wracał już do zakładu karnego po uprawomocnieniu się wyroku. Z tego jednak nie wynika, że istnieje wystarczająca podstawa do zawieszenia wykonania wymierzonej oskarżonemu kary, jak uważają strony. Dotychczasowy tryb życia oskarżonego (nadużywanie alkoholu, roztrwonienie zaciągniętych pożyczek, porzucenia zadłużonego gospodarstwa rolnego) nie uzasadnia dodatniej prognozy co do zachowania oskarżonego w -przyszłości (art. 73 § 1 k.k.). Można natomiast i należy złagodzić wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności do ustawowego minimum (art. 288 § 1 k.k.), co jest równoznaczne z uznaniem jej za odbytą. II. Uznanie kary (w złagodzonym wymiarze) za odbytą wynikła z faktu, że oskarżonemu trzeba zaliczyć na jej poczet okres tymczasowego aresztowania od dnia zatrzymania za granicą (art. 224 w zw. z art. 528 § 2 k.p.k.), tj od dnia 10 września 1982 r., a nie - jak to błędnie uczynił sąd pierwszej instancji, a na co zwraca się uwagę z urzędu - od dnia wydania przez władze NRD organom PRL, czyli od dnia 10 listopada 1982 r. (...).