V KRN 571/66

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisławy G. oskarżonej z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 36, poz. 228) po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej na niekorzyść oskarżonej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku, jako rewizyjnego z dnia 17 lutego 1966 r. na podstawie art. 394-396, 400 § 1 i 444 k.p.k. rewizję nadzwyczajną pozostawił bez uwzględnienia (...)Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Powiatowego w Gdyni z dnia 17 września 1965 r. Stanisława G. została skazana z art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 36, poz. 228) na karę dwóch lat i 6 miesięcy więzienia, 4 000 zł grzywny oraz utraty praw na 3 lata za to, że w okresie czasu od kwietnia 1963 r. do grudnia 1964 r. w G., będąc odpowiedzialna, jako sekretarka za mienie powierzone jej na zakup biletów pracowniczych, zabrała w celu przywłaszczenia 23 113,40 zł na szkodę Państwowego Przedsiębiorstwa "Warzywa - Owoce".Sąd Wojewódzki w Gdańsku, rozpoznając sprawę z rewizji oskarżonej, wyrokiem z dnia 17 lutego 1966 r. zmienił powyższy wyrok w orzeczeniu o karze w ten sposób, że za przypisany czyn wymierzył oskarżonej karę 2 lat więzienia z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na 3 lata, 10 000 zł grzywny i utraty praw publicznych i obywatelskich praw honorowych na 3 lata.Od tego wyroku Prokurator Generalny PRL założył rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonej. Rewizja zarzuca zaskarżonemu wyrokowi:1. obrazę art. 384 pkt 2 k.p.k. przez bezpodstawne złagodzenie kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonej Stanisławie G. przez Sąd pierwszej instancji.2. obrazę art. 8 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 36, poz. 228) przez warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonej oskarżonej kary więzienia pomimo nieustalenia wyjątkowych okoliczności danego wypadku.3. obrazę art. 320 i 339 k.p.k. przez nie znajdujące oparcia w wyjaśnieniach oskarżonej ustalenie, iż okazała ona na rozprawie skruchę i wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie, co do istoty sprawy przez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Powiatowego w Gdyni z dnia 17 września 1965 r. zapadłego w sprawie niniejszej w pierwszej instancji.Sąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Rewizja nadzwyczajna nie jest zasadna. Zaskarżony wyrok Sądu Wojewódzkiego w Gdańsku uznać trzeba za prawidłowy i słuszny, jakkolwiek uzasadnienie tego wyroku w części dotyczącej kary nie jest wyczerpujące. I tak w uzasadnieniu tym stwierdza się wprawdzie, że oskarżona Stanisława G. wyrównała całkowicie szkodę bezpośrednio po ujawnieniu przestępstwa, nie podkreśla się jednak, że nastąpiło to przed wszczęciem dochodzenia, bo w terminie do dnia 9 grudnia 1964 r., gdy zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa wpłynęło do władz powołanych do ścigania dopiero dnia 21 grudnia 1964 r. Nie można nie przyjąć, że pokrycie szkody zrządzonej przestępstwem przed ujawnieniem przestępstwa jest nie tylko spełnieniem warunku pozwalającego na rozważenie możliwości stosowania warunkowego zawieszenia kary, ale i jednocześnie jedną z wyjątkowych, okoliczności o jakich mowa w art. 8 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. Za dalsze takie okoliczności uznać trzeba - co słusznie podniósł Sąd Wojewódzki - nienaganną opinię oskarżonej i jej stan rodzinny. Oskarżona jest bowiem matką i sprawuje pieczę nad dwojgiem małych dzieci, synem Andrzejem ur. w 1958 r. i uczęszczającym do szkoły podstawowej, oraz córką Jolantą ur. 23 grudnia 1965 r. dzieckiem chorowitym i wymagającym troskliwej opieki matki, co wynika z odpowiednich zaświadczeń lekarskich złożonych na rozprawie przed Sądem Najwyższym. Skoro zaś z zaświadczenia Stoczni Marynarki Wojennej z dnia 5 listopada wynika, że mąż oskarżonej pracujący w tejże Stoczni często wyjeżdża do różnych ośrodków i obiektów rozrzuconych na terenie całego kraju i z tego powodu jego opieka nad domem i dziećmi jest bardzo ograniczona, a cały ciężar prowadzenia domu i wychowania dzieci spada na oskarżoną, nie sposób takich warunków rodzinnych nie przyjąć za szczególne w rozumieniu art. 8 z dnia 18 czerwca 1959 r.Zespół powyżej omówionych okoliczności oraz dotychczasowa niekaralność oskarżonej dają podstawę do uznania, że wymierzona oskarżonej przez Sąd Powiatowy kara pozbawienia wolności jako odbiegająca od minimum ustawowego zagrożenia jest surowa w stopniu rażącym, bo przy uwzględnieniu tych okoliczności kara ta nie powinna odbiegać od dopuszczalnego minimum. Obniżenie więc tej kary przez Sąd Wojewódzki uznać trzeba za słuszne i to tym bardziej, że Sąd ten jednocześnie podwyższył wymierzoną grzywnę, a taka kara jest w stosunku do oskarżonej najbardziej celowa. Trafnie wprawdzie podnosi rewizja, że ustalenie, iż oskarżona okazała na rozprawie skruchę nie znajduje oparcia w jej wyjaśnieniach, jednakże ta okoliczność nie może mieć istotnego wpływu na orzeczenie o karze. Skoro bowiem omówione poprzednie okoliczności jak i to, że oskarżona odbyła część kary pozbawienia wolności przebywając ponad 4 miesiące w areszcie tymczasowym pozwalają na zasadne przypuszczenie, iż nie popełni ona więcej żadnego przestępstwa mimo niewykonania kary pozbawienia wolności, zastosowanie do niej dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia tej kary uznać trzeba za trafne i słuszne.Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do uwzględnienia rewizji nadzwyczajnej.