Z 3/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Górski, płk J. Woźniak.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie: 1) Mieczysława Andrzeja U., 2) Andrzeja M., 3) Jana Telesfora D., 4) Ryszarda Władysława D., 5) Krzysztofa Pawła J., 6) Stefana N., 7) Tadeusza L., 8) Wojciecha Antoniego D., 9) Ewarysta W., 10) Ryszarda Szczepana L., 11) Witolda K., oskarżonych o popełnienie przestępstw określonych w art. 46 ust. 2 i 6 oraz art. 48 ust. 1 i 4 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. Nr 29, poz. 154), w związku z zażaleniem Wiceprokuratora Prokuratury Okręgu Wojskowego w N. na postanowienie Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 5 stycznia 1982 r., mocą którego akta tejże sprawy na podstawie art. 344 § 1 i 2 k.p.k. zwrócono prokuratorowi w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego,zażalenie prokuratora pozostawił bez rozpoznania.Uzasadnienie faktycznePostępowanie karne w niniejszej sprawie toczy się w trybie postępowania doraźnego. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego (Dz. U. Nr 29, poz. 156) w sprawach prowadzonych w trybie postępowania doraźnego od orzeczeń wydanych przez sąd nie przysługuje środek odwoławczy. Poza sporem jest zaś fakt, że wówczas, gdy ustawa wspomina o orzeczeniu sądu, należy przez to rozumieć zarówno wyrok, jak i postanowienie (por. choćby art. 85-87 k.p.k.). Dlatego też trzeba stwierdzić, że w postępowaniu doraźnym toczącym się na podstawie przepisów cytowanego dekretu środek odwoławczy nie przysługuje od żadnego orzeczenia sądu, a więc ani od wyroku, ani od postanowienia. Stwierdzenie to pozostaje zresztą w zgodzie także z wyłożonymi w preambule wymienionego dekretu celami postępowania doraźnego, do których zalicza się uprawnienie postępowania karnego w ogóle, a ponadto tradycyjnie przyjmowanymi w takim wypadku rozwiązaniami ustawowymi (por. dekret z dnia 16 listopada 1945 r. o postępowaniu doraźnym - Dz. U. z 1949 r. Nr 33, poz. 244 - art. 13 ust. 4: "Wyroki i postanowienia sądu nie podlegają zaskarżeniu" oraz rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 19 marca 1928 r. o postępowaniu doraźnym - Dz. U. Nr 33, poz. 315 - art. 25 § 1: "Wyroki i postanowienia sądu wydane w postępowaniu doraźnym nie ulegają zaskarżeniu").Wychodząc z takich założeń, prezes sądu pierwszej instancji powinien był odmówić przyjęcia wspomnianego zażalenia prokuratora na postanowienie sądu o zwrocie sprawy do uzupełnienia postępowania przygotowawczego, gdyż ów środek odwoławczy jest w konkretnym wypadku "niedopuszczalny z mocy ustawy" (art. 377 § 2 k.p.k.). Ze względu na to, że prezes sądu pierwszej instancji tego nie uczynił, a zażalenie przedstawił do rozstrzygnięcia sądowi odwoławczemu, przeto - mimo poparcia zażalenia na piśmie przez przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej - stosownie do treści art. 379 k.p.k. powstała konieczność orzeczenia jak na wstępie.