Z 17/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Juszczak, ppłk J. Jeż.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk S. Dudziński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zbigniewa P., podejrzanego o popełnienie przestępstwa określonego w art. 156 § 1 k.k. w zbiegu z art. 158 § 1 k.k. i w związku z art. 59 § 1 k.k., po rozpoznaniu w dniu 3 maja 1979 r. zażalenia podprokuratora Prokuratury Okręgu Wojskowego w N. z dnia 23 kwietnia 1979 r. co do uchylenia zastosowanego wobec podejrzanego środka zapobiegawczego - tymczasowego aresztowania oraz po wysłuchaniu prokuratora, wnoszącego o uwzględnienie zażalenia,Uchylił zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneProkurator Okręgu Wojskowego w N. w dniu 27 marca 1979 r. przedstawił podejrzanemu Zbigniewowi P. zarzut dopuszczenia się przestępstwa, polegającego na tym, że w dniu 1 marca 1979 r. około godz. 22.30 w kawiarni "Hanka" w N., znajdując się w stanie nietrzeźwości i działając z pobudek chuligańskich, dokonał wspólnie z osobami cywilnymi (...) pobicia bez żadnego powodu Janusza C., zadając mu uderzenia pięścią w twarz i inne okolice ciała, przez co spowodował u wymienionego obrażenia ciała w postaci złamania żuchwy i kości nosa oraz wstrząśnienia mózgu, naruszające czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni, tj. przestępstwa określonego w art. 156 § 1 k.k. w zbiegu z art. 158 § 1 k.k. i w związku z art. 59 § 1 k.k.Postanowieniem z tego samego dnia, z przyczyn wymienionych w art. 217 § 1 pkt 4 k.p.k. i art. 586 k.p.k., zastosowano wobec podejrzanego środek zapobiegawczy - tymczasowe aresztowanie.Na postanowienie złożył zażalenie podejrzany, a Sąd Okręgu Wojskowego w N. w dniu 23 kwietnia 1979 r., uwzględniając wspomniane zażalenie, uchylił zastosowany wobec podejrzanego środek zapobiegawczy.Tę decyzję sądu zaskarżył prokurator, wnosząc o uchylenie cytowanego na wstępie postanowienia sądu i utrzymanie w mocy zastosowanego wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania.Uzasadnienie prawneW związku z powyższym Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie prokuratora domagające się uchylenia zaskarżonego postanowienia sądu jest merytorycznie słuszne.Rozpoznając zażalenie podejrzanego, sąd pierwszej instancji uznał opierając się na materiałach dowodowych zebranych w toku nie zakończonego jeszcze postępowania przygotowawczego, że nie można przypisać podejrzanemu działania w stanie nietrzeźwości i w warunkach wyczerpujących znamiona czynu o charakterze chuligańskim, że jego zachowanie się oraz wynikający z tych materiałów przebieg wydarzeń odbiegają od ustalonego przez prokuratora w postępowaniu o przedstawieniu zarzutów i że w związku z tym błędna jest również ocena prawna czynu przyjęta w tym postanowieniu.Z powyższego wynika, że sąd w swoich rozważaniach zajął się przede wszystkim korektą stawianego podejrzanemu zarzutu, zmianą jego opisu i oceny prawnej, a więc problemami, które w tym stadium postępowania karnego - w myśl art. 270 k.p.k. - należą do wyłącznej kompetencji prokuratora i które w związku z tym w czasie rozpoznawania zażalenia podejrzanego na postanowienie o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania nie mogą być podejmowane i oceniane przez sąd nawet wtedy, gdy zezwala na to stan dowodowy sprawy.Sąd bowiem obowiązany był rozważyć, czy - stosownie do art. 209 k.p.k. - zebrane dotychczas w postępowaniu przygotowawczym dowody w dostatecznej mierze uzasadniają popełnione przez podejrzanego przestępstwa, czy powołane w postanowieniu o tymczasowym aresztowaniu przesłanki, które wymieniają art. 217 § 1 pkt 4 k.p.k. i art. 584 k.p.k., przemawiają za stosowaniem tego środka zapobiegawczego oraz czy w grę wchodzą okoliczności, o których stanowi art. 218 k.p.k.W związku z powyższym, opierając się na materiałach dowodowych sprawy, podnieść należy, że udział podejrzanego w popełnieniu wspólnie z innymi osobami (tymczasowo aresztowanymi) przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, w wyniku którego pokrzywdzony doznał obrażeń naruszających czynności narządów jego ciała na okres powyżej 7 dni (złamanie żuchwy, kości nosa, wstrząśnienie mózgu), znajduje uzasadnienie w tych materiałach oraz że wbrew odmiennemu w tym względzie poglądowi sądu pierwszej instancji charakter oraz okoliczności popełnienia przestępstwa, a także wymienione wyżej skutki świadczą o znacznym stopniu jego społecznej szkodliwości i ze względu na osobę sprawcy nie mogą być niedoceniane przy ocenie wpływu tego przestępstwa na dyscyplinę wojskową.W tej sytuacji oraz wobec niewykazania przez sąd, aby tymczasowe aresztowanie podejrzanego pociągało za sobą wyjątkowo ciężkie skutki dla niego lub jego najbliższej rodziny (art. 218 pkt 2 k.p.k.), należało uznać, że brak dostatecznych podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia decyzji prokuratora o zastosowaniu wobec podejrzanego tymczasowego aresztowania, zwłaszcza że taki sam środek zastosowała prokuratura powszechna do pozostałych sprawców przestępstwa.