Rw 20/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk A. Porzecki.Sędziowie: ppłk C. Bakalarski (sprawozdawca), płk dr W. SierackiProkurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Piekarski..SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 1975 r. na rozprawie sprawy: 1) Józefa G., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 208 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny; 2) Jana Z., skazanego nieprawomocnie za przestępstwa określone w: a) art. 208 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny, b) art. 214 § 1 i 2 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności i łącznie na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2.000 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionych przez obrońców od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 19 grudnia 1974 r.:1) nie uwzględniając rewizji obrońcy Józefa G. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy,2) rewizję obrońcy wniesioną w sprawie Jana Z., wobec wycofania jej przez oskarżonego, na podstawie art. 381 k.p.k. pozostawił bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczne(...) W rewizji obrońca zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego przez przypisanie oskarżonemu przestępstwa określonego w art. 208 k.k., chociaż w sprawie brak jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że oskarżony mimo zamknięcia pomieszczenia dopuścił się kradzieży z włamaniem.Również przy wymiarze kary nie uwzględniono - zdaniem obrońcy - w dostatecznej mierze okoliczności przemawiających za znacznie łagodniejszym potraktowaniem oskarżonego.Z tych powodów obrońca wniósł o poprawienie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu - na art. 203 k.k., wydatne złagodzenie wymierzonej kary i ewentualne warunkowe zawieszenie jej wykonania (...)Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Przez włamanie - zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem - rozumieć należy wszelkie wdarcie się sprawcy wbrew woli właściciela do trwale zabezpieczonego pomieszczenia chroniącego mienie.Podobnie jest uważane za włamanie także otwarcie za pomocą prawidłowego kluczyka bez zgody i wiedzy właściciela zamkniętych pomieszczeń. Nie ma też żadnych przeszkód do przyjęcia kradzieży z włamaniem w wypadku, gdy sprawca przebywając legalnie w zamkniętym pomieszczeniu ochraniającym mienie podstępnie usuwa zamknięcie, stwarzając w ten sposób dogodne warunki do wdarcia się do tego pomieszczenia i następnie dokonania kradzieży, po czym takiej kradzieży rzeczywiście się dopuszcza. Ocena prawna pozostaje bez zmian, jeżeli dwaj sprawcy w porozumieniu realizują zaplanowaną kradzież, dzieląc między siebie role, w szczególności gdy jeden z nich w porozumieniu z drugim podstępnie usuwa zabezpieczenie chroniące pomieszczenie przed swobodnym dostaniem się do niego, następnie drugi z nich wchodzi do owego pomieszczenia i przez wykonany otwór podaje zabrane przedmioty temu pierwszemu.Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił i rewizja tego nie kwestionuje, że oskarżeni Jan Z. i Józef G. działali w porozumieniu. Najpierw Jan Z. podczas pracy w magazynie pozostawił otwarte okno, po czym Józef G. wszedł przez wspomniane okno do magazynu i dokonał kradzieży przedmiotów opisanych w wyroku sądu pierwszej instancji, przy czym na zewnątrz stał Jan Z. i pomagał Józefowi G. w wynoszeniu kradzionych rzeczy.Zarówno ustalenia faktyczne poczynione przez sąd pierwszej instancji, jak i zawarte wyżej wywody pozwalają na wyrażenie następującego poglądu prawnego:W wypadku działania dwóch sprawców, którzy podzielili pomiędzy siebie role w ten sposób, że jeden z nich podstępnie usuwa zabezpieczenie chroniące pomieszczenie przed swobodnym dostępem do niego, natomiast drugi, mając ułatwione zadanie, wdziera się do tego pomieszczenia, i następnie wspólnie dokonują kradzieży, należy całe działanie obu sprawców traktować jako kradzież z włamaniem i zakwalifikować z art. 208 k.k.Wbrew wywodom obrońcy stwierdzić należy, że sąd pierwszej instancji w pełni uwzględnił istniejące w sprawie okoliczności łagodzące, a w tym także częściowo te, które podniesione zostały w rewizji. Za błędny należy uznać wywód rewizji dotyczący przypadkowości działania oskarżonego, skoro się weźmie pod uwagę prawidłowe ustalenia zaskarżonego wyroku, że oskarżony ten postępował niemal z premedytacją, nakłaniając jeszcze innych do przestępnego zachowania. Jeżeli przy tym uwzględni się bardzo ważkie okoliczności obciążające towarzyszące popełnieniu przestępstwa, jak w szczególności zainicjowanie jego popełnienia i upór w realizacji, to stwierdzić trzeba, że do uznania wymierzonej kary za rażąco surową brak jakichkolwiek podstaw.