WR 241/87

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk J. Juszczak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Przygódzki, ppłk B. Szerszenowicz.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk P. Tomaszewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 1987 r. na rozprawie sprawy Dariusza M., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 208 k.k. z zastosowaniem art. 36 § 2 i 3 k.k. oraz art. 5 ust. 2 i art. 6 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o szczególnej odpowiedzialności karnej na kary 1 roku pozbawienia wolności, 20.000 zł grzywny, konfiskatę całości mienia oraz podanie wyroku do publicznej wiadomości, od którego ponadto zasądzono w trybie art. 363 § 1 k.p.k. odszkodowanie na rzecz PZU-Inspektorat w Ż. w wysokości 76 zł, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę wojskowego od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 23 kwietnia 1987 r.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został przez obrońcę, który w rewizji zarzucił:1) obrazę przepisów prawa materialnego przez zakwalifikowanie czynu oskarżonego z art. 208 k.k., zamiast z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 208 k.k.;2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że oskarżony włamał się do kiosku z zamiarem kradzieży dwóch długopisów, a nie brakującej mu na dalszą podróż kwoty 400 zł;3) wymierzenie oskarżonemu rażąco surowej kary.Podnosząc przytoczone zarzuty, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji przez:a) poprawienie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu z art. 208 k.k. na art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 208 k.k, ewentualnieb) warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej oskarżonemu kary lub odstąpienie od jej wymierzenia.Podczas rozprawy rewizyjnej obrońca popierał zawarte w rewizji wnioski, natomiast przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnosił o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna.Z nie kwestionowanych ustaleń zaskarżonego wyroku wynika, że oskarżony na dworcu PKP w Ż. wybił szybę w kiosku "Ruch" i wszedł do jego wnętrza w celu dokonania kradzieży pieniędzy potrzebnych mu na dalszą podróż. zauważony jednak został przez sprzątaczki, które o fakcie włamania powiadomiły zawiadowcę stacji, a ten polecił wezwać przez megafony funkcjonariuszy MO. Oskarżony penetrując wnętrze kiosku usłyszał wezwanie ogłoszone przez megafony i w obawie przed zatrzymaniem wybiegł z kiosku nie znalazłszy pieniędzy. Opuszczając kiosk, zabrał jednak z jego wnętrza 2 długopisy. na podstawie tych ustaleń obrońca wywiódł w rewizji, że skoro oskarżony nie znalazł w kiosku pieniędzy, po które włamał się, to jego czyn powinien być zakwalifikowany z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 208 k.k. Kradzież zaś 2 długopisów należy potraktować - zdaniem skarżącego - jako czyn zupełnie przypadkowy, nie wyczerpujący znamion żadnego przestępstwa.Z takim stanowiskiem autora rewizji nie można się zgodzić. W sprawie bezsporne jest, że oskarżony przez wybicie szyby włamał się do kiosku "Ruch", z którego skradł 2 długopisy, i czynem tym wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 208 k.k. Dla bytu tego przestępstwa nie ma bowiem żadnego znaczenia fakt, że sprawca włamuje się do zamkniętego pomieszczenia z zamiarem dokonania kradzieży ściśle określonego mienia, a faktycznie kradnie mienie innego rodzaju niż pierwotnie zamierzał. Określenie w art. 208 k.k. przestępstwa kradzieży z włamaniem nie uzależnia przecież jego bytu od ustalenia, że zamiar zaboru mienia powstał u sprawcy przed dokonaniem włamania. Wyjaśniono to jednoznacznie w wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w sprawie odpowiedzialności karnej za przestępstwa określone w art. 208 k.k. (OSNKW 1980, z. 8, poz. 65). We wspomnianych wytycznych wywiedziono w szczególności. że: "Kradzież z włamaniem zachodzi zarówno wtedy, gdy sprawca zabiera mienie w celu przywłaszczenia w następstwie - uwarunkowanego przyczynowym powiązaniem i jednością czasową wykonywanych czynności - włamania się do pomieszczenia bez powziętego z góry zamiaru zaboru mienia lub z innym zamiarem niż zabór mienia."Powołując się na te wywody, stwierdzić trzeba, że sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował czyn oskarżonego z art. 208 k.k. i poprawienie tej kwalifikacji prawnej na zaproponowaną w rewizji nie jest możliwe (...).