IV KZ 91/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Pustelnik (sprawozdawca). Sędziowie: dr T. Majewski, J. Wieczorek.Prokurator Prokuratury Generalnej: Z. Śliwiński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wiesława K. o odszkodowanie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika Wiesława K. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 2 maja 1975 r. oddalające wniosek o zasądzenie odszkodowania i po wysłuchaniu wniosku prokuratora,postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki w Lublinie postanowieniem z dnia 2 maja 1975 r. oddalił wniosek pełnomocnika Wiesława K. o odszkodowanie za niesłuszne aresztowanie w sprawie rozpatrywanej przez Sąd Powiatowy w C.Zażalenie wnioskodawcy na to postanowienie nie jest zasadne.Podzielając motywy zaskarżonego postanowienia jako przekonujące, należy zauważyć, że - wbrew odmiennemu poglądowi wyrażonemu w zażaleniu - zarzut dokonania przez Wiesława K. wspólnie z Władysławem S. i nieustalonym mężczyzną przestępstwa określonego w art. 208 k.k., a przedstawionego mu w postanowieniu z dnia 24 lipca 1973 r., został dostatecznie uzasadniony wyjaśnieniami Władysława S., złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, w czasie przesłuchania zarówno przez funkcjonariusza MO, jak i przez prokuratora, w których to wyjaśnieniach Władysław S. obciążył nie tylko Wiesława K., ale także siebie, opisując szczegółowo sposób dokonania przestępstwa oraz rolę każdego z jego uczestników.Trzeba przy tym wskazać, że wymieniony Władysław S. przesłuchany na rozprawie również przyznał się do winy i obciążył Władysław S. obciążył nie tylko Wiesława K., ale także siebie. jąc ich wyrokiem z dnia 8 listopada 1973 r., uznał - jak to wynika z motywów tego wyroku - wyjaśnienia Władysława S. za wiarygodne.W tym stanie rzeczy brak podstaw do uznania, że tymczasowe aresztowanie Wiesława K. było oczywiście niesłuszne, zważywszy, że nie zachodziły przesłanki, na których podstawie byłoby zasadne niedanie wiary wyjaśnieniom Władysława S. w częściach obciążających Wiesława K. i siebie.Wbrew bowiem odmiennemu twierdzeniu wyrażonemu w zażaleniu nie można do takich przesłanek zaliczyć samego faktu nieprzyznania się Wiesława K. do popełnienia zarzuconego mu przestępstwa, pomijając to, że - również wbrew temu, co twierdzi się w zażaleniu - w toku postępowania przygotowawczego przeprowadzono badania daktyloskopijne (vide opinia z dnia 30 lipca 1973 r.), a ich wyniki nie mogą same przez się stanowić podstawy do przyjęcia, iż zastosowanie aresztu tymczasowego wobec Wiesława K. było oczywiście niesłuszne.Takie samo stanowisko należy zająć co do faktów ujawnionych dopiero w postępowaniu rewizyjnym, a mianowicie że w Sądzie Powiatowym w S. toczyło się postępowanie karne przeciwko Janowi M. i Kazimierzowi P., oskarżonym między innymi o dokonanie tego samego przestępstwa, za którego popełnienie skazani zostali Wiesław K. i Władysław S. powołanym wyżej wyrokiem Sądu Powiatowego w C., oraz że wymieniony Jan M. został skazany wyrokiem Sądu Powiatowego w S. z dnia 4 maja 1974 r. między innymi za popełnienie wskazanego wyżej przestępstwa.Bez znaczenia jest też dla oceny słuszności tymczasowego aresztowania Wiesława K. fakt późniejszego umorzenia wobec niego postępowania przygotowawczego (postanowieniem z dnia 29 maja 1974 r. po uprzednim uchyleniu przez Sąd Wojewódzki wyroku Sądu Powiatowego w C. z dnia 8 listopada 1973 r. i po zwróceniu sprawy prokuratorowi do uzupełnienia postępowania przygotowawczego). Słuszność aresztowania musi być oceniana według stanu sprawy w chwili pozbawienia wolności, a więc ex tunc, a nie ex nunc, a - jak to wyżej wykazano - brak podstaw do przyjęcia, że aresztowanie Wiesława K. w dniu 26 lipca 1973 r. było oczywiście niesłuszne.Z tych powodów orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.