Rw 199/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Górski, płk J. Woźniak.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk Z. Stefaniak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 1977 r. sprawy Stanisława Józefa Ł., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 319 k.k. z zastosowaniem art. 293 § 1 i art. 396 § 2 k.k. na karę 10 miesięcy aresztu wojskowego z degradacją, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 1 czerwca 1977 r.rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji wnosi o uniewinnienie oskarżonego albo o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary aresztu wojskowego do 6 miesięcy i odroczenie jej wykonania do czasu ukończenia służby wojskowej lub o warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej oskarżonemu kary.Niezależnie od powyższego obrońca zauważa, że sąd pierwszej instancji dopuścił się obrazy art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 27, poz. 152), gdyż w myśl tego przepisu - tak jak koszty postępowania według art. 547 § 3 k.p.k. - opłatę ponosi Skarb Państwa, a sąd pierwszej instancji zasądził ją od oskarżonego.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy, który poparł rewizję, oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wniósł o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:I. Żądanie uniewinnienia oskarżonego nie może być uwzględnione, gdyż jest niezasadne.Rewizja nie przeczy, że oskarżony postępował ze swoimi podwładnymi w sposób opisany w zaskarżonym wyroku. Rewizja wyraża jedynie pogląd, że zebrane w sprawie dowody nie upoważniały sądu pierwszej instancji do przyjęcia, iż oskarżony czynił to "w celu wyrządzenia dolegliwości" tym podwładnym.(...) Tymczasem obrona oskarżonego, że nie działał "w celu wyrządzenia dolegliwości" podwładnym, została na rozprawie odparta zeznaniami pokrzywdzonych i innych świadków, co szczegółowo i trafnie wykazał sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W związku z tym, że rewizja nie podejmuje nawet próby podważenia żadnego z argumentów sądu pierwszej instancji, a cel działania sprawcy myli nawet z pobudką jego działania (nie należącą do znamion przestępstwa określonego w art. 319 k.k.), nie ma potrzeby prowadzenia dalszych rozważań na ten temat (...).Nietrafna jest też uwaga rewizji co do bezpodstawności zasądzenia opłaty od oskarżonego przez sąd pierwszej instancji.Żaden przepis ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 27, poz. 152) nie stanowi, że żołnierz odbywający zasadniczą służbę wojskową nie uiszcza opłat przewidzianych w tej ustawie. Wprost przeciwnie, z treści art. 21 ust. 3 tejże ustawy głoszącego, że jej przepisy stosuje się również w postępowaniu "w stosunku do żołnierzy", wynika jednoznacznie, że wszyscy żołnierze - a zatem i żołnierze odbywający zasadniczą służbę wojskową - obowiązani są do uiszczenia wspomnianych opłat. Ilekroć bowiem ustawodawca określonym uregulowaniem nie obejmuje wszystkich żołnierzy, tylekroć wyraźnie to zaznacza (np. w art. 465 § 3 k.p.k. lub art. 303 § 6 k.k.). Przepis art. 17 ust. 1 powołanej ustawy nie stanowi zaś niczego więcej ponad to, że: "Do zwolenienia od opłat stosuje się odpowiednio przepisy o zwolnieniu do kosztów postępowania karnego". Przepisami traktującymi o zwolnieniu od kosztów postępowania karnego są przepisy art. 545 i 556 kp.k., i tylko na warunkach przewidzianych w tych przepisach żołnierz - w tym również żołnierz odbywający zasadniczą służbę wojskową - może być zwolniony od uiszczenia opłat, o których mowa w powołanej ustawie (...).