III ARN 5/91

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Wydziału Geodezji (...) Urzędu Wojewódzkiego (...) w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 10 lutego 1989 r. SA/Po 957/881.uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza nieważność decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji (...) Urzędu Wojewódzkiego (...).Uzasadnienie faktyczneSkarżąca nie złożyła oświadczenia co do przebiegu granicy ustalonej w protokole granicznym, gdyż w czynności tej nie uczestniczyła a także - już po sporządzeniu tego protokołu granicznego - nie była wzywana do oświadczenia się co do przebiegu granicy.Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. - podstawowej zasady procesu administracyjnego uniemożliwiło stronie wyrażenia stanowiska niezbędnego dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W żadnym więc razie nie może być traktowane - tak jak to ocenił Naczelny Sąd Administracyjny jako naruszenie nieistotne.Stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości (Dz. U. z 1946 r. Nr 53, poz. 298 z późn. zm.) sprawa, w której zachodzi spór co do przebiegu granicy może być zakończona przez zawarcie ugody przed geodetą.Takie postępowanie w celu zawarcia ugody nie zostało w ogóle podjęte.Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 3 tego dekretu jeżeli do ugody nie dojdzie, otwiera się drugie stadium postępowania rozgraniczeniowego - postępowanie sądowe.Organ administracji do spraw geodezji nie jest bowiem właściwy do rozstrzygania sporu co do przebiegu granicy lecz przekazuje sprawę do rozstrzygnięcia sądowi, który rozpoznaje ją w postępowaniu nieprocesowym (art. 14 ust. 2 dekretu).