V KRN 300/89

Uzasadnienie faktyczneWyrok Sądu Wojewódzkiego w Ł. był już uprzednio zaskarżony rewizją nadzwyczajną Prokuratora Generalnego na niekorzyść oskarżonych w części dotyczącej orzeczenia o karze. W jej następstwie Sąd Najwyższy zmienił wyrok w zakresie wymiaru kary przez jego podwyższenie. Powyższe okoliczności w świetle przepisu w szczególności art. 467 § 2 i 3 k.p.k. skłaniają do rozważenia w pierwszej kolejności kwestii dopuszczalności kolejnej rewizji nadzwyczajnej, której rewizja nadzwyczajna Ministra Sprawiedliwości nie poświęciła żadnej uwagi.Przepis art. 467 § 2 k.p.k. w kontekście art. 387 k.p.k. dopuszcza możliwość nawet czterokrotnego zaskarżenia tego samego prawomocnego orzeczenia zapadłego w postępowaniu zwyczajnym, w stosunku do tego samego oskarżonego, pod warunkiem, że każde następne zaskarżenie będzie się opierało na podstawie innych zarzutów.Uprzednia rewizja nadzwyczajna opierała się na zarzucie rażącej niewspółmierności kary (art. 387 pkt 4 k.p.k.), zaś aktualna na zarzucie obrazy przepisów prawa materialnego (art. 387 pkt 1 k.p.k.).W tej sytuacji należy jednoznacznie stwierdzić, że nie tylko zarzuty obu rewizji nadzwyczajnych pod adresem wyroku Sądu Wojewódzkiego są całkowicie odmienne, ale także zakres zaskarżenia tego wyroku oraz kierunek obu rewizji.Sytuacji w tym względzie nie zmienia fakt, że Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku, wydanego w następstwie rozpoznania rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego, nawiązując do stanowiska obrońców oskarżonych zajętego na rozprawie, a zarzucającego obrazę art. 1 k.k. w związku z art. 121 k.k. oraz art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym, zajął stanowisko także co do winy oskarżonych.Stanowisko to bowiem, jako zajęte w uzasadnieniu, nie zmienia charakteru rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w części dotyczącej tylko kary. Korekta wyroku Sądu Wojewódzkiego w Ł. w części dotyczącej kary w żaden sposób nie zmieniła jego ustaleń w zakresie winy i od strony procesowej tenże wyrok w tej części nie został unicestwiony, ani zmieniony.Istnieje on nadal w pierwotnej formie, którą skarżący uznał za wadliwą. W takiej zaś sytuacji i skoro wadliwe jest orzeczenie Sądu I instancji, które w zakresie winy nie było skarżone rewizją nadzwyczajną, zaskarżeniu podlegało wyłącznie to orzeczenie, a nie obydwa orzeczenia czy też tylko Sądu Najwyższego. W konsekwencji zakaz wynikający z § 3 art. 467 k.p.k. czy też ograniczenia zawarte w § 2 tego przepisu w tym przypadku nie mają zastosowania.