K 432/50

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Polepa (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Kapitaniak, Z. Sitnicki. Prokurator: J. Markowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława P., osk. z art. 257 § 1 k.k., po rozpoznaniu rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prokuratora Sądu Najwyższego założonej od wyroku Sądu Okręgowego w Kłodzku z dn. 31 stycznia 1948 r., na mocy art. 395, 414-416, 481 k.p.k. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Sąd Grodzki w Ząbkowicach Śląskich wyrokiem z dnia 17 X 1947 r. uznał oskarżonego Stanisława P. za winnego występku kradzieży z art. 257 § 1 k.k. popełnionego przez to, iż 19 czerwca 1947 r. w Ząbkowicach Śląskich zabrał w celu przywłaszczenia z piekarni Stanisławy K. na jej szkodę banknot 1.000 zł i skazał go za to przestępstwo na sześć miesięcy więzienia.Wyrok ten zatwierdził Sąd Okręgowy w Kłodzku - wyrokiem z dnia 30 stycznia 1948 r.Ten prawomocny wyrok Sądu Okręgowego - zaskarżył Pierwszy Prokurator Sądu Najwyższego nadzwyczajną rewizją na korzyść oskarżonego zarzucając, iż niezawieszenie wykonania kary byłoby oczywiście niesprawiedliwe (art. 405 k.p.k.), gdyż, jak wynika z okoliczności sprawy, 1) oskarżony przedtem nie był karany, 2) posiada 5-ro dzieci, 3) jest on solidnym i uczciwym pracownikiem, zatrudnionym w fabryce celulozy i papieru w Bardo.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny.1. Wbrew nakazowi zawartemu w art. 393 § 1 k.p.k. wywód rewizji nie wskazuje żadnego z zarzutów, który by zgodnie z art. 391 k.p.k. mógł stanowić jej podstawę. Rewizja bowiem nie podnosi zarzutu obrazy prawa materialnego lub obrazy prawa procesowego, błędnej oceny okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, ani też rażącej niewspółmierności kary w stosunku do czynu przypisanego oskarżonemu.Powołanie się na art. 405 k.p.k. nie wystarcza, gdyż przepis ten określa jedynie prawo sądu rewizyjnego uchylenia wyroku na korzyść strony, która założyła rewizję - niezależnie od zarzutów w niej przytoczonych, a tym samym wchodzi on w zastosowanie obok zarzutów rewizyjnych; nie może on mieć w Sądzie Najwyższym zastosowania w braku właściwych zarzutów rewizji i tym samym nie może stanowić wyłącznego oparcia dla jej wywodu.2. Niesłuszne też jest twierdzenie rewizji nadzwyczajnej, jakoby zaskarżony wyrok w części o karze był rażąco niesprawiedliwym.Sąd Grodzki, którego motywy podzielił także Sąd Okręgowy, należycie uzasadnił odmówienie warunkowego zawieszenia wykonania kary wymierzonej oskarżonemu tym, iż oskarżony groził pokrzywdzonej w czasie drogi z nią na posterunek M.O. i że tego samego dnia po południu przyszedł do niej z interwencją, by nie wszczynała przeciw niemu postępowania karnego.Sądy orzekające słusznie wskazały więc na to, iż zachowanie się oskarżonego po popełnieniu przestępstwa nie przemawia za zastosowaniem warunkowego zawieszenia wykonania kary. Tego należycie uzasadnionego orzeczenia Sądu nie podobna uznać za oczywiście niesprawiedliwe.Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.