V K 30/61

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana K. i Honorata L. oskarżonych z art. 286 § 2 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 21 czerwca 1960 r. oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1960 r. na podstawie art. 394-396, 400 § 2, 384 pkt 2 k.p.k. zmienił wymienione wyroki w części dotyczącej orzeczenia o zaliczeniu tymczasowego aresztowania w ten sposób, że na poczet wymierzonych oskarżonym kar pozbawienia wolności zaliczył okres tymczasowego aresztowania - Janowi K. od dnia 26 października 1959 r. do dnia 26 lutego 1960 r. i od dnia 13 maja 1960 r., zaś Honoratowi L. od dnia 3 listopada 1959 r. do dnia 26 lutego 1960 r. i od dnia 23 marca 1960 r., oraz odbyte dotąd kary.Uzasadnienie faktyczneRewizja nadzwyczajna Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1960 r. oraz wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 21 czerwca 1960 r. w sprawie Jana K. i Honorata L. skazanych z art. 286 § 2 k.k., orzeczeniom powyższym zarzuca błędną ocenę okoliczności faktycznych przez niesłuszne przyjęcie, iż oskarżeni aresztowani zostali w odpowiednich datach 1958 r. i zaliczenie im na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresów tymczasowego aresztowania od tych dat, gdy tymczasem aresztowanie obu oskarżonych nastąpiło w roku 1959.W konkluzji rewizja wnosi, aby Sąd Najwyższy w składzie 7-miu sędziów uchylił obydwa zaskarżone wyroki w części dotyczącej zaliczenia oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresów tymczasowego aresztowania i orzekł, że na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza się okres tymczasowego aresztowania oskarżonemu Janowi K. od dnia 26 września 1959 r. do dnia 26 lutego 1960 r. i od dnia 13 maja 1960 r. zaś oskarżonemu Honoratowi L. od dnia 3 listopada 1959 r. do dnia 26 lutego 1960 r. i od 23 marca 1960 r.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Jak wynika z sentencji wyroku Sądu Wojewódzkiego, oskarżonym zaliczono na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania: Janowi K. od 28 października 1958 r., a Honoratowi L. od 3 listopada 1958 r., gdy tymczasem jak to widać z akt sprawy oskarżony Jan K. faktycznie zatrzymany został w dniu 26 października 1959 r. a oskarżony Honorat L. w dniu 3 listopada 1959 r. Zaliczenie zatem okresu od odpowiednich dat 1958 r., skoro obaj oskarżeni w tym czasie nie przebywali w areszcie tymczasowym, było bezpodstawne, nastąpiło - jak należy przypuszczać, na skutek pomyłki, której jednak Sąd Najwyższy rozpoznając sprawę w komplecie 3 sędziów, wobec założenia rewizji jedynie przez oskarżonych, sprostować nie mógł, mimo że na uchybienie to, jak wynika z motywów wyroku, zwrócił uwagę.W tych warunkach, skoro rewizja założona została w terminie ustawowo przewidzianym, a wbrew wyrażonemu w piśmie skierowanym do Sądu Najwyższego przez obrońcę oskarżonych poglądowi, niezaskarżenie wyroku w postępowaniu zwykłym przez oskarżyciela, nie skraca terminu przewidzianego dla wniesienia rewizji nadzwyczajnej na niekorzyść oskarżonego, który to termin biegnie od daty uprawomocnienia się wyroku (ustawodawstwo polskie nie zna pojęcia jednostronnej prawomocności wyroku, a wprowadza jedynie ograniczenia w postaci zakazu reformationis in peius w przypadku zaskarżenia wyroku rewizją zwykłą jedynie przez oskarżonego) wniosek tejże, jako całkowicie słuszny należało uwzględnić.