V KRN 673/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Kubec (sprawozdawca). Sędziowie: T. Majewski, M. Budzianowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Kozakiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jana S., oskarżonego z art. 236 § 1 d.k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Prokuratora Generalnego PRL na niekorzyść oskarżonego od wyroku Sądu Powiatowego w Łowiczu z dnia 29 marca 1966 r.,rewizję nadzwyczajną pozostawił bez rozpoznania, obciążając kosztami z nią związanymi Skarb Państwa.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Łowiczu wyrokiem z dnia 29 marca 1966 r. uznał oskarżonego Jana S. za winnego tego, że w dniu 9 stycznia 1966 r. w R. uderzył bliżej nie ustalonym przedmiotem w głowę Władysława Ż., powodując u niego złamanie podstawy czaszki i wstrząśnienie mózgowia, co naruszyło prawidłowe funkcjonowanie tej części organizmu na przeciąg powyżej dni dwudziestu, i skazał go na zasadzie art. 236 § 1 d.k.k. na 1 rok więzienia, przy czym na mocy art. 61 d.k.k. wykonanie kary zawiesił na okres 3 lat.Wyrok powyższy uprawomocnił się wobec niezaskarżenia go przez strony.Wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną Prokurator Generalny PRL, zarzucając obrazę przepisów art. 8, 111, 260, 320 d.k.p.k. polegającą na nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodu z biegłego lekarza w celu ustalenia rodzaju uszkodzeń ciała doznanych przez pokrzywdzonego wskutek działania oskarżonego, w wyniku czego nie zostały wyjaśnione okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia o prawidłowej kwalifikacji prawnej przypisanego czynu i do wymierzenia właściwej kary, i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu w Łowiczu do ponownego rozpoznania w innym składzie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wyrok, od którego założono rewizję nadzwyczajną, zapadł 29 marca 1966 r. i wobec niezaskarżenia go przez strony uprawomocnił się 6 kwietnia 1966 r. Od tej więc daty zaczął biec trzyletni okres zawieszenia, który upłynął 6 kwietnia 1969 r.Ponieważ ani w okresie zawieszenia, ani też w ciągu 3 miesięcy po jego upływie, a więc do 6 lipca 1969 r., Sąd nie zarządził wykonania warunkowo zawieszonej na okres 3 lat kary jednego roku więzienia, przeto z mocy samego prawa (art. 64 d. k.k.) skazanie uważa się za niebyłe.W takiej sytuacji rewizja nadzwyczajna, chociaż wniesiona przed upływem 6 miesięcy od prawomocności zaskarżonego wyroku, stała się bezprzedmiotowa, ponieważ w chwili wyrokowania zaskarżony nią wyrok już nie istniał z powodu upływu okresów przewidzianych w art. 64 d.k.k. (obecnie art. 79 k.k.). Upływ bowiem tych okresów, jeżeli w tym czasie nie nastąpiło zarządzenie wykonania warunkowo zawieszonej kary, powoduje unicestwienie skazania i jego skutków oraz zatarcie tego skazania.Analogicznie - co do zasady - normuje tę kwestię nowy k.k. (który wyraźnie mówi o zatarciu skazania), z tą tylko różnicą, że okres, w którym może nastąpić zarządzenie wykonania kary, jest o 3 miesiące dłuższy i że w wypadku, gdy obok warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności orzeczono karę dodatkową lub grzywnę, zatarcie skazania nie może nastąpić przed wykonaniem tych kar (art. 79 k.k.).Samo wniesienie rewizji nadzwyczajnej nie wzrusza prawomocności zaskarżonego nią orzeczenia, co wynika z charakteru rewizji nadzwyczajnej oraz z przepisów przewidujących możliwość wstrzymania przez Sąd Najwyższy wykonania orzeczenia, od którego założono rewizję nadzwyczajną (art. 469 § 1 k.p.k. i art. 396 § 4 d. k.p.k.), oraz stanowiących o formie orzeczenia w razie uznania rewizji nadzwyczajnej za niezasadną. W wypadku takim Sąd Najwyższy orzeka o oddaleniu rewizji nadzwyczajnej (art. 473 k.p.k.), a nie - jak w postępowaniu odwoławczym - o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku (art. 396 k.p.k.). Chociaż w dawnym k.p.k. nie było odpowiednika art. 473, to jednak w razie uznania rewizji nadzwyczajnej za niezasadną pozostawiono ją bez uwzględniania, nie mogło bowiem wchodzić w rachubę utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku, który - mimo wniesienia rewizji nadzwyczajnej - nie stracił swej prawomocności.Z tych wszystkich względów należało rewizję nadzwyczajną pozostawić bez rozpoznania, zaskarżony nią bowiem wyrok w chwili rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy już nie istniał.