VI KZP 21/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski (sprawozdawca). Sędziowie: M. Paluch, W. Sutkowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława W., skazanego z art. 6 lit. a) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi postanowieniem z dnia 10 marca 1971 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy do rozpoznania zażalenia na wydane w postępowaniu wykonawczym postanowienie sądu uchylające na mocy art. 11 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) poprzednio zapadłe postanowienie, darowujące karę na podstawie art. 3 ust. 1 tejże ustawy, właściwy jest ten sam sąd na podstawie art. 25 § 1 i 2 k.k.w., czy też na zasadach ogólnych (art. 412 § 1 k.p.k.) sąd wyższego rzędu?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl art. 16 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 21, poz. 151) postępowanie w sprawach amnestii - jeśli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej - prowadzi się według przepisów obowiązujących w postępowaniu przed tym organem, który sprawy te prowadzi. Zgodnie z tym w okresie przed dniem 1 stycznia 1970 r. postępowanie w tych sprawach regulowały przepisy kodeksu postępowania karnego z 1928 r., według których środki odwoławcze od orzeczeń sądu powiatowego wydanych w I instancji podlegały rozpoznaniu przez sąd wojewódzki (art. 17 § 4), a od takich orzeczeń sądu wojewódzkiego - przez Sąd Najwyższy (art. 19 § 1). Odstępstwo od tej zasady przewiduje powołana ustawa o amnestii w art. 13 ust. 2 stanowiąc, że zażalenie na postanowienie sądu wojewódzkiego wydane w składzie jednego sędziego w wypadkach określonych w art. 12 ust. 2 tej ustawy rozpoznaje sąd wojewódzki w składzie 3 sędziów.Postępowanie regulowane dotychczas przepisami kodeksu postępowania karnego z 1928 r. zostało unormowane w nowych kodyfikacjach przepisami kodeksu postępowania karnego oraz kodeksu karnego wykonawczego. Granice stosowania przepisów tych kodeksów wytyczają przepisy art. 1 i 206 k.k.w., stanowiące, że przy wykonaniu orzeczeń - również tych, które stały się wykonalne przed dniem wejścia w życie tego kodeksu - stosuje się przepisy k.k.w., przy czym przepisy k.p.k. w tym zakresie mają odpowiednie zastosowanie w kwestiach nie uregulowanych w kodeksie karnym wykonawczym.Zakres zagadnień uregulowanych przepisami kodeksu karnego wykonawczego wynika w szczególności z treści jego części szczególnej, która nie zawiera przepisów odnoszących się do postępowania w sprawach amnestii. Przyjąć zatem należy, że postępowanie w tych sprawach dotyczy nie unormowanych przepisami k.k.w. kwestii, do których mają zastosowanie przepisy k.p.k.Natomiast według przepisów kodeksu postępowania karnego do rozpoznania środków odwoławczych od orzeczeń sądu powiatowego wydanych w pierwszej instancji właściwy jest sąd wojewódzki (art. 17 § 3 k.p.k.), a od takich orzeczeń sądu wojewódzkiego - Sąd Najwyższy (art. 18 pkt 1 k.p.k.). Należy zatem uznać, że zgodnie z powyższą zasadą sądy te są właściwe do rozpoznania przewidzianych w art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii zażaleń na postanowienia uchylające - na podstawie przepisu art. 11 ust. 1 tej ustawy - poprzednio wydane orzeczenie o darowaniu kary na podstawie art. 3 ust. 1 tejże ustawy.