I KO 171/56

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes M. Paluch. Sędziowie: dr J. Zembaty, A. Kafarski (sprawozdawca). Prokurator: dr H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w sprawie Jana J., osk. z art. 255 § 1 i 256 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku Prokuratora, postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki dla województwa warszawskiego w Warszawie w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestię prawną, wymagającą zasadniczej wykładni ustawy:"Czy wydane po raz pierwszy w procesie postanowienie sądu wojewódzkiego jako rewizyjnego w przedmiocie zastosowania amnestii podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego, czy też jest niezaskarżalne?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneStosownie do art. 17 § 2 prawa o ustroju sądów powszechnych i art. 17 § 2 k.p.k. sądy wojewódzkie rozstrzygają środki odwoławcze od orzeczeń sądów powiatowych. Te rozstrzygnięcia sądów wojewódzkich jako drugiej instancji nie podlegają zaskarżeniu w drodze zwyczajnych środków odwoławczych, co wynika a contrario z art. 22 prawa o ustroju sądów powszechnych i art. 19 § 1 k.p.k. Tych zasadniczych założeń ustrojowych sądów nie zmienia art. 13 ust. 2 ustawy z dn. 27.IV.1956 r. o amnestii (Dz. U. Nr 11, poz. 57) stanowiący, że na postanowienie w sprawie amnestii przysługuje zażalenie, gdyż przepis ten z uwagi na zasadę wyrażoną w art. 353 § 2 k.p.k. ma na względzie jedynie dopuszczenie zażalenia na postanowienia o stosowaniu amnestii wydane przez sądy pierwszej instancji.Z uwagi na powyższe, postanowienie sądu wojewódzkiego jako rewizyjnego w sprawie zastosowania amnestii nie podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego w drodze zażalenia.Z tych względów Sąd Najwyższy udzielił odpowiedzi jak w sentencji.