I PZ 61/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Wilewski. Sędziowie: M. Rafacz-Krzyżanowska (sprawozdawca), T. Kasiński.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Henryka C. przeciwko Radzie Adwokackiej w B. i Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. o odszkodowanie na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 31 sierpnia 1973 r. w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych,postanowił oddalić zażalenie.Uzasadnienie faktyczneWnioskodawca wnosił o zwolnienie go od kosztów sądowych w sprawie przeciwko Wojewódzkiej i Naczelnej Radzie Adwokackiej o odszkodowanie za bezpodstawne wydalenie z adwokatury, które - zdaniem wnioskodawcy - nastąpiło na skutek "nieuczciwych działań niektórych adwokatów".Zaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki wniosek oddalił, nadmieniając w uzasadnieniu, że wnioskodawca nie wykazał, aby poszukiwał takiej pracy, która - przy uwzględnieniu jego wykształcenia (prawnik) - pozwoliłaby mu uzyskiwać wyższe zarobki i w związku z tym ponieść opłaty sądowe.Postanowienie to zaskarżył wnioskodawca.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 116 § 2 k.p.c. sąd odmówi zwolnienia od kosztów sądowych w razie oczywistej bezzasadności powództwa. Wnioskodawca domaga się zwolnienia od kosztów w sprawie, w której żąda odszkodowania od Rady Adwokackiej z tytułu bezpodstawnego wydalenia go z adwokatury. Koniecznym warunkiem zasadności takiego wniosku jest w świetle art. 116 § 2 k.p.c. wykazanie, a przynajmniej uprawdopodobnienie, że członkowie komisji dyscyplinarnej lub rzecznik dyscyplinarny dopuścili się w stosunku do wnioskodawcy czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego (art. 415 k.c.). Skarżący takiej okoliczności nie wykazał, a jego ogólny zarzut, że miały miejsce nieuczciwe działania niektórych adwokatów, jest tak dowolny i niczym nie uzasadniony, iż w żadnym razie nie uzasadnia przypisania członkom komisji dyscyplinarnej czynu niedozwolonego.Dodatkowo trzeba nadmienić, że skarżący nie bierze pod uwagę tej istotnej okoliczności, iż sądy powszechne nie są powołane do badania pod względem materialnoprawnym trafności orzeczeń dyscyplinarnych.Wobec więc oczywistej bezzasadności zarzutów Sąd Najwyższy na podstawie art. 397 k.p.c. orzekł jak w sentencji.