VI KZP 45/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Budzianowski (sprawozdawca). Sędziowie: M. Szczepański, W. Żebrowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Janusza K. o wydanie wyroku łącznego, po rozpoznaniu przekazanego na art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy postanowieniem z dnia 4 kwietnia 1972 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy w stosunku do skazanego prawomocnymi wyrokami przed wejściem w życie kodeksu wykroczeń za czyny, z których jeden po dniu 1 stycznia 1972 r. traktować należy jako wykroczenie, dopuszczalne jest wydanie wyroku łącznego?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl art. XIV § 1 przep. wprow. k.w. nie wykonana kara, orzeczona przed dniem 1 stycznia 1972 r. prawomocnym wyrokiem za występek, stanowiący - według kodeksu wykroczeń, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 1972 r. - wykroczenie, podlega złagodzeniu do górnego ustawowego zagrożenia, przewidzianego za to wykroczenie, przy czym przedawnienie wykonania tej kary następuje w terminie określonym w art. 45 § 1 pkt 3 k.w.Przez takie złagodzenie kary na podstawie powyższego przepisu wyrok ten nie traci charakteru orzeczenia, którym skazano i wymierzono karę za przestępstwo (występek). Wobec tego okoliczność, że po prawomocnym rozstrzygnięciu przez sąd sprawy o czyn, stanowiący - zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami - występek, nowa ustawa karna czyny tego rodzaju uznała za wykroczenie, nie może stanowić przeszkody do przyjęcia tak złagodzonej kary za podstawę orzeczenia w wyroku sądowym kary łącznej według zasad określonych w art. 66 k.k.Pogląd o dopuszczalności orzeczenia w takim wypadku kary łącznej wypowiedział Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 maja 1972 r. - VI KZP 11/72 (nie opublikowanego).Charakteru orzeczenia sądowego, podlegającego łączeniu w myśl art. 66 k.k., nie traci oczywiście wyrok skazujący za czyn stanowiący po dniu 1 stycznia 1972 r. wykroczenie także w wypadku, gdy ze względu na orzeczoną karę nie ma potrzeby jej łagodzenia na podstawie art. XIV § 1 pkt 1 przep. wprow. k.w.