VI KZP 38/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia dr A. Kafarski. Sędziowie: K. Grzebuła (sprawozdawca), M. Szczepański.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Ferenc.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Władysława K., oskarżonego z art. 166 k.k., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu - postanowieniem z dnia 8 sierpnia 1973 r. - zagadnienia prawnego, a mianowicie:"1. Czy na postanowienie sądu powiatowego odmawiające zwolnienia sprawcy czynu zabronionego z zakładu leczniczego przysługuje zażalenie sprawcy i jego obrońcy?2. W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, jaki sąd jest właściwy do rozpoznania takiego zażalenia?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorapostanowił odmówić udzielenia odpowiedzi. Uzasadnienie faktyczneZ akt sprawy, na tle której Sąd Wojewódzki we Wrocławiu przedstawił Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne w trybie art. 390 § 1 k.p.k., wynika, że Sąd Powiatowy we Wrocławiu postanowieniem z dnia 23 lipca 1973 r. odmówił wnioskowi obrońcy Władysława K. zwolnienia tegoż Władysława K. z zakładu leczniczego, w którym umieszczony on został na podstawie prawomocnego orzeczenia wydanego na podstawie art. 99 k.k.Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie obrońca Władysława K., a którego przyjęcia odmówił przewodniczący Wydziału IV Sądu Powiatowego we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 30 lipca 1973 r., uznając je za niedopuszczalne z mocy ustawy (art. 377 § 2 k.p.k.).Zarządzenie to również zaskarżył obrońca Władysława K. zażaleniem skierowanym do Sądu Wojewódzkiego we Wrocławiu.Tenże Sąd Wojewódzki po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia 8 sierpnia 1973 r. przekazał Sądowi Najwyższemu w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przytoczone na wstępie zagadnienie prawne.Z przedstawionego stanu sprawy więc wynika, że zaskarżone orzeczenie z dnia 23 lipca 1973 r. odmawiające zwolnienia Władysława K. z zamkniętego zakładu leczniczego jest orzeczeniem wydanym w postępowaniu wykonawczym (art. 197 § 3 k.k.w.).Na takie postanowienie na podstawie art. 409 k.p.k. w związku z art. 1 § 2 k.k.w. przysługuje zażalenie również umieszczonemu w zakładzie leczniczym, jako na orzeczenie co do środka zabezpieczającego. Ze względu jednak na to, że postępowanie poza tym toczy się według przepisów kodeksu karnego wykonawczego, zażalenie na takie postanowienie rozpoznaje w składzie określonym w art. 25 § 1 k.k.w. sąd, który je wydał, a więc w tej sprawie Sąd Powiatowy we Wrocławiu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 1973 r. VI KZP 34/73).W tej sytuacji uznać należało, że Sąd Wojewódzki we Wrocławiu nie był sądem właściwym do rozpoznania środka odwoławczego od postanowienia Sądu Powiatowego we Wrocławiu z dnia 23 lipca 1973 r. (ta sama zasada odnosi się do zażaleń na zarządzenie przewodniczącego wydziału sądu powiatowego - art. 387, 414 § 2 k.p.k.) i dlatego nie był uprawniony do przekazania Sądowi Najwyższemu w trybie art. 390 § 1 k.p.k. zagadnienia prawnego, gdyż uprawnienie to przysługuje tylko właściwemu sądowi odwoławczemu.Z przytoczonych więc względów należało odmówić udzielenia odpowiedzi.