II CZ 37/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Bryl (sprawozdawca). Sędziowie: W. Markowski, F. Wesely.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Aleksandra C. przeciwko Janinie C. o unieważnienie małżeństwa, na skutek zażalenia pozwanej na orzeczenie o kosztach procesu zawartego w wyroku Sądu Wojewódzkiego dla Województwa Warszawskiego w Warszawie z dnia 13 stycznia 1970 r.,oddalił zażalenie.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 13 stycznia 1970 r. Sąd Wojewódzki dla Województwa Warszawskiego w Warszawie oddalił powództwo Aleksandra C. o unieważnienie małżeństwa, uznał wpis tymczasowy za ostateczny i zasądził od powoda na rzecz pozwanej Janiny C. tytułem kosztów procesu kwotę 750 zł.Na postanowienie o kosztach procesu zawarte w wymienionym wyżej wyroku wniosła pozwana zażalenie, w którym domaga się zmiany zaskarżonego postanowienia przez zasądzenie na jej rzecz od powoda kwoty 1.075 zł z tytułu kosztów procesu oraz kosztów postępowania zażaleniowego w kwocie 170 zł.Skarżąca wywodzi w zażaleniu, że w piśmie procesowym z 10 stycznia 1970 r. żądała zasądzenia od powoda kwoty 1.825 zł tytułem kosztów procesu. Na sumę tę składają się kwoty: 1.800 zł z tytułu wynagrodzenia adwokackiego i 25 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i tę sumę powinien był Sąd Wojewódzki na rzecz skarżącej zasądzić.Stanowisko Sądu Wojewódzkiego, zdaniem żalącej się, było uzasadnione pod rządem § 10 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 kwietnia 1961 r. w sprawie wynagrodzenia adwokatów za wykonywanie czynności zawodowych (Dz. U. Nr 24, poz. 118), w świetle którego Sąd nie był związany co do wysokości wynagrodzenia adwokackiego umową zawartą między kierownikiem zespołu adwokackiego a klientem i mógł ustalić koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony w granicach stawek przewidzianych w wymienionym wyżej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości.Ze względu na to, że wymieniony przepis § 10 nie został recypowany przez rozporządzenie z dnia 21.XII.1967 r., strona może na podstawie art. 98 k.p.c. domagać się zwrotu od przeciwnika ustalonych przez zespół adwokacki opłat w pełnej wysokości.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Trafnie podnosi skarżąca w zażaleniu, że rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 21.XII.1967 r. w sprawie opłat za czynności zespołów adwokackich (Dz. U. Nr 48, poz. 241) wydane w miejsce uchylonego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.IV.1961 r. w sprawie wynagrodzenia adwokatów za wykonywanie czynności zawodowych (Dz. U. Nr 24, poz. 118) nie recypowało § 10 tegoż rozporządzenia, według którego przy zasądzeniu kosztów procesu od przeciwnika sąd nie był związany co do wysokości wynagrodzenia umową zawartą między kierownikiem zespołu lub adwokatem a klientem i w granicach stawek określonych w rozporządzeniu ustalał koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, i że wobec tego w świetle obecnie obowiązujących przepisów sąd nie może odmówić zasądzenia od przeciwnika kosztów wynagrodzenia adwokackiego w wysokości rzeczywiście zapłaconej lub umówionej w granicach stawek przewidzianych w wymienionym wyżej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 21.XII.1967 r., ale tylko pod warunkiem, że wysokość umówionego wynagrodzenia z kierownikiem zostanie wykazana sądowi najpóźniej przed zamknięciem ostatniej rozprawy (art. 109 k.p.c.). Ta przesłanka nie została jednak spełniona w tym sporze, gdyż strona pozwana ograniczyła się jedynie do podania wysokości należnych jej kosztów, ale okoliczności tej nie wykazała.Dlatego też Sąd Wojewódzki trafnie określił w tych warunkach wysokość należnych żalącej się kosztów procesu, stosując kryteria przewidziane w § 1 ust. z rozp. w sprawie opłat za czynności zespołów adwokackich. Ocena ta nie nasuwa zastrzeżeń.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na mocy art. 397 w związku z art. 387 k.p.c. zażalenie pozwanej, jako nieuzasadnione, oddalił.