VI KZP 16/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: Z. Kubec, K. Wagner (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stefana J., oskarżonego z art. 257 § 1 d.k.k. w związku z art. 60 § 1 tegoż k.k., po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki we Wrocławiu jako rewizyjny postanowieniem z dnia 20 lutego 1970 r. kwestii prawnej:"1) Czy w wypadku, gdy sąd rewizyjny, rozpoznając sprawę po dniu 1 stycznia 1970 r., uzna, iż oskarżony, skazany w 1969 r. za zabranie w celu przywłaszczenia samochodu, a więc za przestępstwo z art. 257 § 1 d.k.k., nie działał z zamiarem zaboru w celu przywłaszczenia, a jedynie w celu krótkotrwałego użycia pojazdu mechanicznego, można do czynu jego zastosować kwalifikację z art. 214 § 1 k.k., a przy ustaleniu, że następnie porzucił ten pojazd w stanie uszkodzonym lub w takich okolicznościach, że zachodzi niebezpieczeństwo utraty lub uszkodzenia pojazdu albo jego części - kwalifikację z art. 214 § 2 k.k., czy też należy czyn zakwalifikować z art. 251 d.k.k.?2) Czy w wypadku przyjęcia kwalifikacji z art. 214 k.k. - w razie uprzedniego skazania oskarżonego za przestępstwa przeciw mieniu na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1970 r. i po odbyciu przez niego co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności - można uznać, że oskarżony działał w warunkach recydywy z art. 60 § 1 k.k.?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratora postanowił:odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneDo czasu uchwalenia kodeksu karnego z 1969 r. brak było przepisu przewidującego wyłącznie karalność zaboru pojazdu mechanicznego. W praktyce czyny takie były kwalifikowane z art. 257 § 1, 251, 262 § 1 d.k.k. i z art. 57 prawa o wykroczeniach, a w odniesieniu do pojazdów stanowiących mienie społeczne - na podstawie ustaw dotyczących ochrony tego mienia (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1965 r. RNw 44/65 - OSNKW zeszyt 3 z 1966 r., poz. 29).Artykuł 214 § 1 k.k. uznaje za występki czyny, które w myśl powołanej uchwały mogły być kwalifikowane z art. 57 prawa o wykroczeniach. Ponieważ art. 214 § 1 k.k. wszedł w życie z dniem 1 stycznia 1970 r., przeto z zasad wyrażonych w art. 1 i 2 § 1 k.k. wynika wprost i bez potrzeby dokonywania wykładni ustawy, że art. 214 § 1 k.k. nie może być stosowany do czynów popełnionych przed dniem 1 stycznia 1970 r. Z tego samego powodu również art. 214 § 2 k.k., przewidujący karę surowszą aniżeli art. 251 d.k.k. lub art. 262 § 1 tegoż k.k., nie mógłby wejść w rachubę, gdyby sąd rewizyjny uznał, że czyn sprawcy wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w jednym z tych przepisów. Gdyby natomiast była podstawa do przypisania oskarżonemu kradzieży samochodu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1963 r. Rw 918/63 OSNKW zeszyt I z 1964 r., poz. 4), to należałoby zastosować kwalifikację z art. 203 § 1 k.k., albowiem przepis art. 257 § 1 d.k.k. nie jest dla sprawcy względniejszy.W tej sytuacji pytanie Sądu Wojewódzkiego zawarte w pkt 2 stało się bezprzedmiotowe.