V KRN 195/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Mioduski (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Neumann, K. Wagner. Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Tuszyńska.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Czesława F., oskarżonego z art. 200 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 2 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej na korzyść oskarżonego przez Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie z dnia 8 kwietnia 1971 r., zmieniającego wyrok Sądu Powiatowego w Jarosławiu z dnia 10 listopada 1970 r.,zmienił zaskarżone wyroki w ten sposób, że nie przyjął, iż oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach określonych w art. 60 k.k. i eliminując ten przepis z podstawy skazania uchylił orzeczenie o pozbawieniu praw publicznych i o umieszczeniu oskarżonego w ośrodku przystosowania społecznego, a wymierzone oskarżonemu kary złagodził: karę pozbawienia wolności do 1 roku, grzywnę zaś do 500 zł (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Jarosławiu wyrokiem z dnia 10 listopada 1970 r. uznał oskarżonego Czesława F. za winnego tego, że dnia 23 lipca 1970 r. w J., będąc poprzednio karany wyrokiem Sądu Powiatowego w Jarosławiu z dnia 12 marca 1965 r. za występek określony w art. 257 § 1 k.k. z 1932 r. popełniony w warunkach powrotu do przestępstwa na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 27 kwietnia 1965 r. do dnia 4 października 1965 r., oraz wyrokiem Sądu Powiatowego w Jarosławiu z dnia 31 maja 1967 r. za występki określone w art. 257 § 1 k.k. z 1932 r., które to czyny popełnione zostały również w warunkach powrotu do przestępstwa, za co skazany został na karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności, po odbyciu w całości tej kary w okresie od dnia 27 lutego 1968 r. do dnia 27 października 1968 r., jako strażnik dozoru mienia, zabrał z powierzonego jego pieczy terenu budowy w celu przywłaszczenia kabel siłowy z wtyczkami wartości 450 zł na szkodę Przedsiębiorstwa Budowlanego w J. i skazał go na zasadzie art. 200 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 2 i art. 36 § 3 k.k. na 2 lata pozbawienia wolności i 1.500 zł grzywny, a na podstawie art. 40 § 2 i art. 44 § 1 k.k. orzekł pozbawienie praw publicznych na okres 3 lat oraz na podstawie art. 62 § 2 k.k. umieszczenie w ośrodku przystosowania społecznego.Od wyroku tego wniósł rewizję oskarżony Czesław F.Sąd Wojewódzki w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 1971 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok z tą różnicą, że oskarżony Czesław F. karany był również poza wyrokami opisanymi w wyroku sądu pierwszej instancji wyrokiem Sądu Powiatowego w Jarosławiu z dnia 4 października 1961 r. za czyn określony w art. 257 § 1 k.k. z 1932 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od dnia 7 czerwca 1961 r. do dnia 7 maja 1963 r., a ponadto wartość skradzionego kabla siłowego z wtyczkami ustalił na 266 zł.Powyższe wyroki zaskarżył na korzyść oskarżonego w trybie rewizji nadzwyczajnej Prokurator Generalny PRL, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na wadliwym zastosowaniu względem oskarżonego Czesława F. art. 60 § 2 k.k., mimo że nie istniały warunki do zastosowania tego przepisu i wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego w Rzeszowie oraz wyroku Sądu Powiatowego w Jarosławiu z dnia 10 listopada 1970 r. przez uznanie oskarżonego Czesława F. za winnego tego, że dnia 23 lipca 1970 r. w J. z powierzonego jego pieczy terenu budowy zabrał w celu przywłaszczenia kabel siłowy z wtyczkami wartości 266 zł na szkodę Przedsiębiorstwa Budowlanego w J. i o skazanie go na zasadzie art. 200 § 1 k.k. w związku z art. 36 § 3 k.k. na 1 rok pozbawienia wolności i 500 zł grzywny.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Skazanie oskarżonego Czesława F. w sprawach Sądu Powiatowego w Jarosławiu - II Kp 1156/64 oraz II Kp 478/67 podlegają zatarciu na zasadzie art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii (Dz. U. Nr 31, poz. 151), gdyż wymierzone oskarżonemu w tych sprawach za poszczególne przypisane mu przestępstwa określone w art. 257 § 1 k.k. z 1932 r. kary wynoszą po 6 miesięcy pozbawienia wolności i po 500 zł grzywny.Również w sprawie Sądu Powiatowego w Jarosławiu - II Kp 793/61 skazanie oskarżonego Czesława F. należy uznać za niebyłe na podstawie powołanego przepisu ustawy o amnestii, skoro w sprawie tej wymierzono mu 5-krotnie na podstawie art. 257 § 1 k.k. z 1932 r. kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności i za jedno przestępstwo określone w art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228) karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 1.000 zł grzywny. Zaznaczyć należy, że skazanie to nie mogło stanowić podstawy do zastosowania względem oskarżonego przepisu art. 60 k.k. i z tego powodu, iż karę w tej sprawie odbył on w 1963 r.W świetle powyższych danych, wbrew stanowisku sądów obu instancji, nie istniały warunki do zastosowania ani art. 60 § 2 k.k., ani art. 60 § 1 k.k., a w konsekwencji i do zastosowania art. 62 § 2 k.k.Na tę sytuację prawną skazanego nie ma wpływu treść art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii. Ten ostatni przepis bowiem odbiera dobrodziejstwo amnestii tym tylko sprawcom, którym darowano nie wykonane kary na podstawie art. 3 ust. 1 tej ustawy (chodzi więc o kary orzeczone za przestępstwa nie podlegające abolicji), a sprawcy ci w okresie 2 lat od darowania kary popełnili umyślne przestępstwo podobne, za które orzeczono karę pozbawienia wolności. Przepis art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 21 lipca 1969 r. o amnestii, jak to wynika wprost z jego treści, nie obejmuje między innymi wypadków, gdy darowanie kary nie nastąpiło z powodu jej wykonania, a przestępstwo w myśl art. 3 ust. 2 i 3 tej ustawy podlega abolicji.