II KO 187/56

SentencjaSąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym w sprawie Kazimierza M., oskarżonego z art. 286 § 1 k.k., po wysłuchaniu wniosku prokuratora postanowił przedstawioną przez Sąd Wojewódzki w Kielcach w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestię prawną, wymagającą zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy skazanie oskarżonego na karę pozbawienia wolności w ten sposób, iż - na skutek zaliczenia na poczet tej kary okresu tymczasowego aresztowania - kara została pochłonięta przez tymczasowy areszt i oskarżony po wydaniu skazującego wyroku nie przebywał w więzieniu, stwarza w przypadku powrotu oskarżonego do przestępstwa stan recydywy, określony w art. 60 § 1 k.k.?"rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneArt. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. o amnestii (Dz. U. z 1956 r. Nr 11, poz. 57) przewiduje, że amnestii nie stosuje się do przestępstw określonych w art. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 2 i 3 tej ustawy, popełnionych w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub przynajmniej w trzeciej części kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo popełnione z tych samych pobudek lub należące do tego samego rodzaju. Zestawienie tego przepisu z treścią art. 60 § 1 k.k. wskazuje, że art. 6 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy o amnestii nawiązuje do pojęcia recydywy, określonego w art. 60 § 1 k.k. Ten ostatni przepis wskazuje, że jednym z warunków istnienia recydywy jest odbycie przez sprawcę przynajmniej jednej trzeciej orzeczonej kary, przy czym w stosunku do kary pozbawienia wolności nie przepisuje, by kara ta w tej wysokości musiała być odbyta dopiero po uprawomocnieniu się wyroku skazującego. Sąd na podstawie art. 58 k.k. może w razie skazania na karę pozbawienia wolności zaliczyć na poczet kary okres tymczasowego aresztowania. Zaliczony okres tymczasowego aresztowania w pewnych przypadkach może się równać wysokości wymierzonej kary pozbawienia wolności lub też może stanowić jej znaczną część (np. w wyroku skazującym sąd I instancji zaliczył na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania, stanowiący co najmniej trzecią część orzeczonej kary, po tym wyroku został uchylony areszt tymczasowy, następnie po uprawomocnieniu się wyroku skazany korzystał z odroczenia wykonania, w trakcie którego z mocy wydanej ustawy o amnestii została skazanemu darowana reszta nie odcierpianej kary).Z uwagi na wskazaną wyżej zasadę, że art. 60 § 1 k.k. nie wprowadza warunku, że wymierzona kara pozbawienia wolności musi być odbyta w całości lub przynajmniej w jednej trzeciej części dopiero po uprawomocnieniu się wyroku skazującego - uznać należy, że odbycie kary poprzez - całkowicie lub przynajmniej w jednej trzeciej wymiaru kary - zaliczony na jej poczet areszt tymczasowy stanowi podstawę do uznania powrotu do przestępstwa w przypadkach, o których mowa w art. 60 § 1 k.k. i art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 1956 r. o amnestii.Z tych przeto względów Sąd Najwyższy udzielił odpowiedzi, jak w sentencji.