VI KZP 27/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski. Sędziowie: M. Budzianowski, H. Kempisty, Z. Kubec, T. Majewski, J. Matysiak (sprawozdawca), J. Szamrej.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu wniosku Prokuratora Generalnego PRL z dnia 13 kwietnia 1970 r. o podjęciu uchwały zawierającej odpowiedź na następujące pytanie prawne:"Kto może być podmiotem przestępstwa określonego w art. 239 k.k.?"na podstawie art. 29 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 11, poz. 54) i po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Prokuratury Generalnej, uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW art. 239 k.k., dotyczącym przekupstwa, podmiot przestępstwa nie został określony pojęciem "funkcjonariusz publiczny", ale przez zwroty: "Kto w związku z pełnieniem funkcji publicznej" (§ 1) oraz "Kto pełniąc funkcję publiczną" (§ 2 i 3).W związku z tym wyłania się zagadnienie, czy podmiotem przestępstwa z art. 239 k.k. może być tylko funkcjonariusz publiczny, czy także inna osoba, jeżeli pełni funkcję publiczną.Pojęcie "funkcjonariusz publiczny" wyjaśnione zostało w przepisie art. 120 § 11 k.k., natomiast w przepisach tego kodeksu nie ma odpowiedniego wyjaśnienia pojęcia "funkcja publiczna".Funkcjonariusz publiczny pełni funkcję publiczną, ale nie świadczy to jeszcze o tym, żeby każdy, kto pełni funkcję publiczną, był zaliczony do grupy funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu art. 120 § 11 k.k. Kodeks karny bowiem nie stawia znaku równości między osobą pełniącą funkcję publiczną a funkcjonariuszem publicznym. Wynika to z ujęcia przepisów rozdziału XXXII, a mianowicie z jednej strony z art. 233, 235, 236 i 246 k.k., w których mowa jest o funkcjonariuszu publicznym, a z drugiej strony z art. 238 i 239 k.k., w których kodeks używa pojęcia "funkcja publiczna".Za tezą, że nie tylko funkcjonariusz publiczny, ale także inna osoba może pełnić funkcję publiczną, przemawia sama konstrukcja art. 120 § 11 k.k. Przepis ten nie obejmuje swoim zasięgiem wszystkich osób pełniących funkcje publiczne, gdyż poza jego zasięgiem działania pozostają np. osoby zajmujące w państwowej jednostce organizacyjnej, organizacji spółdzielczej lub organizacji społecznej ludu pracującego stanowiska niekierownicze lub pełniące funkcje nie związane ze szczególną odpowiedzialnością. Sformułowanie art. 239 k.k.: "w związku z pełnieniem funkcji publicznej" spowoduje konieczność każdorazowego ustalenia, czy rzeczywiście chodzi o osobę pełniącą funkcję publiczną, chociaż nie będącą funkcjonariuszem publicznym.Z powyższych względów Sąd Najwyższy uchwalił jak wyżej.