VI KZP 38/70

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu, po rozpoznaniu przedstawionego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki zagadnienia prawnego:"Czy sprawca nakłaniający funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej do przyjęcia korzyści majątkowej w zamian za zaniechanie prowadzenia przeciwko niemu niewszczętego jeszcze postępowania karnego, działaniem swoim wyczerpuje znamiona przestępstwa podżegania do zaniechania czynności stanowiącej naruszenie przepisu prawa w rozumieniu art. 239 § 3 k.k. i art. 241 § 3 k.k., względnie naruszenie ustawy w rozumieniu art. 290 § 2 k.k. z 1932 r., czy też sprawca takiego działania popełnia przestępstwo z art. 293 w związku z art. 290 § 1 k.k. z 1932 r. lub z art. 241 § 1 k.k."postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktycznePytanie przedstawione przez Sąd Wojewódzki w K. zmierza do uzyskania odpowiedzi, czy zarzucony oskarżonemu czyn należy potraktować jako przestępstwo określone w art. 241 § 1 k.k., czy też w art. 241 § 3 k.k., względnie w art. 293 w związku z art. 290 § 1, albo w art. 293 w związku z art. 290 § 2 k.k. z 1932 r. wchodzącym w rachubę w sprawie niniejszej na podstawie art. 2 § 1 k.k.Nie chodzi tu zatem o "zagadnienie prawne wymagające zasadniczej wykładni ustawy..." (art. 390 § 1 k.p.k.), lecz o wskazanie przepisu ustawy, który należałoby do konkretnego czynu zastosować, co nie może być przedmiotem rozważań w tym trybie.Ocena prawna czynu zarzuconego aktem oskarżenia należy do sądu orzekającego i ten tylko sąd uprawniony jest z mocy ustawy do zastosowania - odpowiadającej poczynionym w toku rozprawy ustaleniom faktycznym - kwalifikacji prawnej przypisanego czynu. Prawidłowość wyroku tak pod względem faktycznym, jak i prawnym podlega kontroli rewizyjnej, ta zaś należy do sądu II instancji. Dlatego też na przedstawione przez Sąd Wojewódzki pytanie należało odmówić odpowiedzi.Gdyby natomiast sąd rewizyjny miał wątpliwości, co należy rozumieć przez użyte w art. 290 § 2 k.k. z 1932 r. słowa "czynność, która sprzeciwia się lub ma się sprzeciwiać ustawie...", czy też przez odmienne w sformułowaniu ale zawierające tę samą treść wyrażenie "czynność stanowiąca naruszenie przepisów prawa...", jakiego używa nowy kodeks karny w art. 239 § 3 - to odpowiedź na to pytanie znajdzie w uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16.III.1967 r., sygn. VI KZP 56/66 ("OSNKiW" z 1967 r., z. 6, poz. 49), która to uchwała mimo odmiennego - jak to wyżej zaznaczono - sformułowania zawartego w art. 239 § 3 k.k., jest nadal aktualna.