VI KZP 51/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: Z. Chełmicki, M. Paluch (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Józefa P., oskarżonego z art. 2 § 2 lit. b ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) i z art. 1 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Olsztynie postanowieniem z dnia 29 września 1967 r. kwestii prawnej:"Czy w równolegle toczącym się w tej samej sprawie postępowaniu karnym i postępowaniu karno-administracyjnym - w tym ostatnim na podstawie upoważnienia z art. 22-24 bądź art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) - ma zastosowanie przepis art. 31 § 1 i § 2, art. 32 i art. 33 § 1 k.k.?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora,postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneWedług art. 390 § 1 k.p.k. sąd rewizyjny może przedstawić Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia kwestię prawną, która wynikła "przy rozpoznawaniu rewizji". Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że Sąd Najwyższy usuwa wątpliwość prawną, której stwierdzenie nie pozwala sądowi rewizyjnemu na wydanie prawidłowego orzeczenia w danej sprawie.W niniejszym wypadku występuje jednak inna kwestia prawna, bardziej zasadnicza aniżeli wysunięta przez Sąd Wojewódzki. Chodzi bowiem o zagadnienie nieważności zaskarżonego wyroku w części dotyczącej jednego z czynów przypisanych oskarżonemu przez sąd pierwszej instancji. Czyn ten polegał na zagarnięciu mienia społecznego wartości 14,40 zł i popełniony został 9 lutego 1967 r., a więc już po wejściu w życie ustawy z 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149). Do rozpoznania tego czynu sąd nie był właściwy.Niesłuszne jest tutaj powołanie się na art. 22 wymienionej ustawy stanowiący, że w sprawie o wykroczenia przewidziane w art. 1-10 tej ustawy stwierdzenie przez sąd po upływie trzech miesięcy od popełnienia czynu albo na rozprawie głównej, iż sprawa podlega orzecznictwu karno-administracyjnemu, nie tamuje rozpoznania sprawy. Normy art. 22 ustawy z 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) niepodobna tłumaczyć tak, że jeżeli nawet akt oskarżenia w ten sposób określił treść czynu, iż już z niego widać, że jest to według ustawy z 17 czerwca 1966 r. wykroczenie, to sąd może rozpoznać sprawę o ten czyn. Przeciwnie, z art. 22 ustawy wolno jedynie wnosić, że przepis ten pozwala sądowi na utrzymanie swojej właściwości, jeżeli dopiero na rozprawie głównej ujawni się, że sprawa podlega orzecznictwu karno-administracyjnemu. Inne stanowisko w tej kwestii sprowadzałoby w praktyce niebezpieczeństwo dowolnego, nieograniczonego kierowania do sądów i rozpoznawania przez sądy spraw jawnie o czyny, które ustawa przekazała jako wykroczenia do orzecznictwa karno-administracyjnego.Akt oskarżenia w niniejszej sprawie zarzuca wyraźnie wykroczenie przewidziane w art. 1 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149). Zakwalifikowanie tego czynu w akcie oskarżenia jako występku określonego w art. 1 § 1 ustawy z 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228) faktu tego nie zmienia. Błąd aktu oskarżenia w zakresie kwalifikacji prawnej czynu Sąd Powiatowy w sentencji wyroku naprawił, jednakże - w świetle przytoczonych wyżej uwag - mylnie przyjął, że zachodzi tu sytuacja przewidziana w art. 22 ustawy z 17 czerwca 1966 r.W tych warunkach Sąd Wojewódzki obowiązany był uznać wyrok Sądu Powiatowego w części dotyczącej zarzuconego czynu, polegającego na zagarnięciu mienia społecznego wartości 14,40 zł, dokonanym 9 lutego 1967 r., za nieważny z mocy samego prawa i sprawę co do tego czynu przekazać właściwemu kolegium orzekającemu w trybie karno-administracyjnym.Takie postąpienie, zgodne z przepisami art. 377 k.p.k., czyni bezprzedmiotową kwestię prawną wysuniętą w niniejszej sprawie przez Sąd Wojewódzki.