VI KZP 23/68

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu przedstawionej do rozstrzygnięcia w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki następującej kwestii prawnej:a)"Czy jest dopuszczalne łączenie w postępowaniu sądowym kar orzeczonych za występki i wykroczenia,b)czy dopuszczalne jest łączenie kar za kilka równorzędnych wykroczeń rozpoznawanych w postępowaniu sądowym,c)w przypadku negatywnej odpowiedzi na te pytania, czy jest możliwe uwzględnienie rewizji prokuratora założonej na korzyść oskarżonego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie?"postanowił odmówić odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneKwestie przekazane Sądowi Najwyższemu przez Sąd Wojewódzki nie wymagają rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd Powiatowy w K. skazał oskarżonego zgodnie z zarzutami aktu oskarżenia na podstawie art. 257 § 1 k.k. m.in. za dwie kradzieże przedmiotów stanowiących własność osobistą, popełnione w 1967 r., przy czym wartość tych przedmiotów w obydwu wypadkach nie przekraczała kwoty 300 zł. Czyny te ustawa z 17.VI.1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) przekazała temu orzecznictwu (por. art. 1 § 2 wymienionej ustawy). W związku z tym wyrok Sądu Powiatowego wydany co do tych czynów względem osoby, która w tym zakresie nie podlegała orzecznictwu sądów powszechnych, jest nieważny z mocy prawa (art. 11 k.p.k.). Wymaga to uznania wyroku Sądu Powiatowego w tej części za nieważny - na podstawie art. 377 lit. "a" k.p.k. - i przekazania sprawy w tym zakresie właściwemu kolegium orzekającemu w postępowaniu karno-administracyjnym (por. także postanowienie Sądu Najwyższego VI KZP 51/67, OSN Wyd. PG 1968 r., poz. 3, a nadto uchwałę Sądu Najwyższego VI KZP 58/67, OSNKiW 1968 r. nr 5, poz. 53). Z tych powodów należało odmówić odpowiedzi na postawione pytanie prawne.