V KRN 440/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia E. Binkiewicz, Sędziowie: H. Kempisty, K. Czajkowski (sprawozdawca). Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Kozakiewicz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Pawła W., oskarżonego z art. 262 § 2 d.k.k. w związku z art. 60 d.k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej założonej przez Prokuratora Generalnego PRL od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach z dnia 21 kwietnia 1970 r.,uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneProkurator Generalny Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej wniósł na niekorzyść oskarżonego rewizję nadzwyczajną od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Katowicach jako rewizyjnego z dnia 21 kwietnia 1970 r. w sprawie Pawła W., oskarżonego z art. 203 § 1 w związku z art. 60 § 1 k.k.Rewizja nadzwyczajna zarzuca obrazę przepisów postępowania polegającą na wadliwym umorzeniu postępowania w sprawie na podstawie art. 11 pkt 4 k.p.k. z powodu braku żądania uprawnionego oskarżyciela, jakkolwiek wszczęcie postępowania sądowego w sprawie niniejszej nastąpiło na żądanie prokuratora, który zatwierdził akt oskarżenia sporządzony przez Milicję Obywatelską i wniósł go do Sądu, i wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy temuż Sądowi Wojewódzkiemu w Katowicach jako rewizyjnemu do ponownego rozpoznania w innym składzie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Powiatowy w Chorzowie wyrokiem z dnia 16 lutego 1970 r. uznał oskarżonego Pawła W. za winnego, że dnia 29 września 1969 r. w C. przywłaszczył sobie powierzony radioodbiornik stanowiący własność Romana W. wartości 1.900 zł, przyjmując, że dopuścił się on tego czynu w warunkach recydywy (albowiem wyrokiem łącznym został skazany przez Sąd Powiatowy w Łobezie z dnia 3 października 1967 r. na 3 lata więzienia i 1.000 zł grzywny, między innymi za kradzież mienia indywidualnego, którą to karę odbył od dnia 13 czerwca 1966 r. do dnia 13 czerwca 1969 r.), i skazał go na zasadzie art. 262 § 2 i art. 42 § 2 oraz 60 § 1 d.k.k. w związku z art. 2 § 1 k.k. na 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 1.500 zł grzywny.Od wyroku tego wniósł rewizję tylko oskarżony.Sąd Wojewódzki w Katowicach jako rewizyjny wyrokiem z dnia 21 kwietnia 1970 r. uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie w sprawie na zasadzie art. 388 pkt 4 w związku z art. 11 pkt 4 k.p.k.Zarzuty rewizji nadzwyczajnej są zasadne.Postępowanie przygotowawcze w sprawie niniejszej przeprowadzono z obrazą art. 420 k.p.k. w trybie uproszczonym, mimo że oskarżony Paweł W. popełnił zarzucony mu czyn w warunkach recydywy określonej w art. 60 k.k.Sąd Powiatowy natomiast rozpoznał sprawę w trybie zwyczajnym, orzekając w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.Akt oskarżenia został wprawdzie sporządzony przez Milicję Obywatelską, jednakże prokurator, zatwierdzając ten akt oskarżenia i wnosząc go do sądu, wyraził żądanie wszczęcia postępowania sądowego, dla sądu więc ten akt oskarżenia pochodził od prokuratora.Jeżeli sąd stwierdzi, jak to wynika z treści art. 430 k.p.k., na rozprawie, że sprawa podlega rozpoznaniu w trybie zwyczajnym, a nie uproszczonym, to nie umarza postępowania ani nie przekazuje sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia, lecz rozpoznaje sprawę w trybie zwyczajnym, a więc na podstawie żądania prokuratora wyrażonego w formie zatwierdzenia aktu oskarżenia sporządzonego przez Milicję Obywatelską. Taki akt oskarżenia jest wyrazem woli prokuratora wszczęcia postępowania sądowego.Z tych powodów błędny jest pogląd sądu rewizyjnego, że w sprawie niniejszej brak jest "skargi uprawnionego oskarżyciela".Wskutek obrazy przepisów postępowania, a w szczególności art. 11 pkt 4 k.p.k., Sąd Wojewódzki niesłusznie umorzył postępowanie w sprawie.Zaznaczyć ponadto należy, że uchybienia w postępowaniu przygotowawczym mogą być podstawą uchylenia wyroku jedynie wówczas, gdy mogły one mieć wpływ na jego treść i gdy nie zostały następnie usunięte w postępowaniu sądowym.Przez przeprowadzenie postępowania w trybie zwykłym Sąd Powiatowy usunął uchybienie polegające na zastosowaniu niewłaściwego trybu postępowania, a sąd rewizyjny nie zaznaczył, żeby przeprowadzenie postępowania przygotowawczego w trybie zwykłym, a nie uproszczonym mogło się przyczynić do ujawnienia dodatkowych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów.Wbrew wywodom sądu rewizyjnego, w sprawie niniejszej zebrano "materiały osobopoznawcze", a mianowicie zebrano dokładną opinię o oskarżonym z miejsca jego zamieszkania oraz dane o jego karalności, a ponadto załączono do akt odpis wyroku orzekającego karę łączną, obejmującą poprzednie skazanie oskarżonego.Ze względu na treść art. 462 i 463 k.p.k. w związku z art. 383 § 1 zdanie 2 k.p.k. Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.