V K 1022/59

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Dąbrowski (sprawozdawca). Sędziowie: E. Merz i M. Fic. Prokurator: M. Tuszyńska.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wandy S. oskarżonej z art. 255 i 256 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Prokuratora Generalnego PRL rewizji nadzwyczajnej od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 29 stycznia 1959 r., na podstawie art. 394-396, 400, 383 pkt 3, 388 k.p.k.uchylił zaskarżony wyrok i rewizję oskarżycieli prywatnych od wyroku Sądu Powiatowego w Nowym Sączu z dnia 31 lipca 1958 r. sygn. II Kp. 818/57 pozostawił bez rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Nowym Sączu wyrokiem z dnia 31 lipca 1958 r. uznał oskarżoną Wandę S. za winną tego, że dnia 11 kwietnia 1957 r. w N. wyraziła się pod adresem oskarżycieli prywatnych Mariana P. i Zofii P.: "krzywdziciele, niszczyciele, kłamaliście w sądzie, boście nie mówili prawdy, przekupiliście urzędników i dostaliście mieszkanie", a ponadto pod adresem oskarżycielki prywatnej Zofii P. wyraziła się słowami "ta Magda", i za to na zasadzie art. 256 § 1 k.k. skazał ją na grzywnę w kwocie 300 zł z zamianą w razie nieściągalności na karę aresztu zastępczego przez 15 dni.Oskarżyciele prywatni zaskarżyli wyrok Sądu Powiatowego w Nowym Sączu i wnosili o wymierzenie oskarżonej stosownej kary pozbawienia wolności i grzywny.Pismem bez daty oskarżyciele prywatni cofnęli rewizję od wyroku Sądu Powiatowego i wnosili o umorzenie postępowania rewizyjnego.Obrońca oskarżonej Wandy S. zawiadomił Sąd Wojewódzki, że zgadza się na cofnięcie przez oskarżycieli prywatnych rewizji od wyroku Sądu I instancji, jak również zgadza się na umorzenie postępowania w danej sprawie.Sąd Wojewódzki wyrokiem z dnia 28 stycznia 1959 r. na posiedzeniu niejawnym (wbrew art. 41 k.p.k.) uchylił zaskarżony wyrok Sądu Powiatowego i umorzył postępowanie w sprawie na zasadzie art. 64 k.p.k., przyjmując, że wobec cofnięcia rewizji przez oskarżycieli prywatnych należało orzec w ten sposób.Od powyższego orzeczenia Sądu Wojewódzkiego Prokurator Generalny wniósł rewizję nadzwyczajną na niekorzyść oskarżonej Wandy S., zarzucając obrazę art. 64 k.p.k. polegającą na umorzeniu postępowania w sprawie, mimo że oskarżyciele prywatni cofnęli rewizję i wnosili jedynie o umorzenie postępowania rewizyjnego, oraz art. 41 k.p.k. przez wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym.W konkluzji rewizja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego i pozostawienie rewizji oskarżycieli prywatnych bez rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja nadzwyczajna jest słuszna.Wyrok Sądu Wojewódzkiego w Krakowie, jako zapadły z obrazą art. 64 i 41 k.p.k., ostać się nie może.Wniosek oskarżycieli prywatnych o umorzenie postępowania rewizyjnego zawarty w ich piśmie cofającym rewizję, na co oskarżona wyraziła zgodę, nie może być równoznaczny z odstąpieniem oskarżycieli prywatnych od oskarżenia, skoro wniosek ten dotyczył tylko umorzenia postępowania rewizyjnego, a nie całości postępowania w sprawie.Cofnięcie rewizji przez oskarżycieli prywatnych z wnioskiem o umorzenie postępowania rewizyjnego daje jedynie podstawę do pozostawienia tej rewizji bez rozpoznania (art. 376 k.p.k.).Z tych powodów należało orzec jak w sentencji.