VI KZP 6/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski (sprawozdawca).Sędziowie: K. Grzebuła, J. Zembaty.Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Henryka G., oskarżonego z art. 8 § 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171), po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 1967 r. przedstawionej przez Sąd Wojewódzki dla m. Łodzi w Łodzi postanowieniem z dnia 10 stycznia 1967 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy do czynów przewidzianych w art. 8 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. (Dz. U. Nr 39, poz. 171), w związku z którymi nabywca mógł ponieść szkodę nie przekraczającą kwoty 50 zł, popełnionych przed dniem 1 stycznia 1967 r., a rozpoznawanych w instancji rewizyjnej po tej dacie, ma zastosowanie art. 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego w związku z art. 2 § 1 k.k., czy też zgodnie z art. 32 tejże ustawy mają zastosowanie przepisy ustawy obowiązującej w chwili popełnienia przestępstwa?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 11 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) powołuje, jako mające zastosowanie w sprawach o wykroczenia określone w art. 1-10, m.in. przepisy ogólne prawa o wykroczeniach. Art. 2 tych przepisów wymienia z kolei ogólnie "art. 2 k.k.", a więc wszystkie jego paragrafy. Powołany wyżej art. 11 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. w kwestii czasowej kolizji mogących wchodzić w grę ustaw nie zawiera zatem odmiennych od art. 2 § 2 k.k. unormowań (art. 92 k.k.).W świetle przytoczonych przepisów należy przyjąć, że art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. stanowiący, że sprawy o czyny określone w art. 1-10, popełnione przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają rozpoznaniu przez organy dotychczas właściwe (sądy pierwszej i drugiej instancji) - jest normą o charakterze wyłącznie procesowym, określającą właściwość funkcjonalną organu. Gdyby ustawa nie zawierała tego przepisu, to mogłaby powstać wątpliwość, ale nie co do tego, które przepisy karne mają być zastosowane (to bowiem rozstrzyga art. 11 ustawy łącznie z art. 2 § 1 k.k.), lecz co do organu właściwego do orzekania, gdy chodzi o czyny popełnione przed wejściem w życie ustawy. Przepis art. 32 ustawy rozstrzyga jedynie tę właśnie wątpliwość.