Rw 913/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk Z. Wizelberg (sprawozdawca).Sędziowie: płk J. Badecki, kpt. H. Kmieciak.Prokurator: S. Wojtczak.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę oficera Edwarda P., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach z dnia 17 czerwca 1964 r. za przestępstwo z art. 150 k.k.W.P. na karę 6 miesięcy więzienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat, a w szczególności za to, że dnia 16 kwietnia 1964 r., po wyznaczeniu do pełnienia obowiązków oficera dyżurnego jednostki KBW, wypił nie ustaloną bliżej ilość wódki, w każdym razie dwa niepełne stugramowe kieliszki i około półtorej butelki piwa, przez co wprawił się w stan czyniący go niezdolnym do należytego pełnienia obowiązków służbowych.Obrońca w skardze rewizyjnej wnosił o uchylenie wyroku i umorzenie postępowania.Według wywodów rewizji sam fakt wypicia pewnej ilości alkoholu nie jest identyczny ze stanem, który określa ustawa jako niezdolność do należytego pełnienia obowiązków służbowych. Wypicie określonej ilości alkoholu może ten stan sprowadzić, ale nie musi. Do przyjęcia ustawowej niezdolności konieczne jest poczynienie dalszych ustaleń, a to przez przesłuchanie świadków, z którymi oskarżony w czasie służby się stykał, żeby na podstawie poczynionych spostrzeżeń i obserwacji określili oni stan oskarżonego. Dopiero gdyby świadkowie ci stwierdzili, że zachowanie się oskarżonego, choćby przez krótki czas, odbiegało od jego normalnego postępowania, istniałaby podstawa do przypisania mu naruszenia normy prawnej zawartej w art. 150 k.k.W.P.Sąd Najwyższy postanowił skargę rewizyjną obrońcy pozostawić bez uwzględnienia, a wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Katowicach z dnia 17 czerwca 1964 r. utrzymać w mocy, przy czym na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 dekretu o amnestii z dnia 20 lipca 1964 r. orzeczona kara została darowana.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:Zarzuty rewizji są chybione. Poczynione w wyroku ustalenia faktyczne są trafne i zgodne z materiałem dowodowym sprawy, a oparte na nich decyzje Sądu I instancji zarówno co do winy, jak i kary nie budzą żadnych zastrzeżeń.Zapewne, sam fakt wypicia pewnej ilości alkoholu nie jest identyczny z niezdolnością do pełnienia obowiązków służbowych. Niezdolność tę należy w każdym przypadku ocenić ze względu na wymagania, jakie stawia przed żołnierzem rodzaj i waga konkretnych obowiązków, które rozkazem zostały zlecone żołnierzowi do wykonania. Pogląd ten w odniesieniu do oskarżonego nie uwalnia go od odpowiedzialności z art. 150 k.k.W.P. Oskarżony w krytycznym czasie był wyznaczony do pełnienia obowiązków oficera dyżurnego jednostki, których waga i zakres wymagają pełnej sprawności psychofizycznej i przykładnej postawy wobec innych żołnierzy (por. instrukcję dla oficera dyżurnego jednostki KBW). Tym wymaganiom oskarżony nie mógł sprostać, skoro w krytycznym czasie znajdował się w stanie nietrzeźwym, przy czym stopień jego nietrzeźwości był znaczny (1,02 promille). W protokole pobrania krwi zaznaczono fakt wyczuwalności alkoholu z ust oskarżonego. Jego nietrzeźwość była wówczas wyraźna.Znamienne jest zachowanie się oskarżonego, który wbrew rozkazowi właściwie nie pełnił obowiązków oficera dyżurnego, zachowując się zupełnie beztrosko, tak jak czyni to zwykle człowiek nietrzeźwy. Jak ustalono w wyroku, oskarżony około godz. 21 opuścił koszary i poszedł do restauracji "N", gdzie spędzał czas w towarzystwie znajomych oficerów i przygodnie poznanych kobiet. Lokal ten opuścił dopiero około północy, po czym najpierw szedł jakiś czas z dwiema kobietami, które wcześniej przypadkowo poznał, a później pożegnał je w pobliżu dworca kolejowego i skierował się w stronę koszar jednostki. Na ulicy został napadnięty przez nieznanych sprawców, którzy najpierw pobili go po głowie, a później zrabowali mu pistolet służbowy i zbiegli.