VI KO 89/60

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy akt oskarżenia o występek z art. 241 k.k., sporządzony przez Milicję Obywatelską po dniu 17 czerwca 1958 r. i zatwierdzony przez prokuratora oraz skierowany do Sądu z pismem przewodnim, należy uważać za akt oskarżenia sporządzony przez uprawnionego oskarżyciela?" - uchwalił rozstrzygnąć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW związku z wejściem w życie ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o zaostrzeniu odpowiedzialności karnej za chuligaństwo (Dz. U. Nr 39, poz. 152), podwyższającej sankcję karną za występek z art. 241 k.k. do 5 lat więzienia, Milicja Obywatelska utraciła uprawnienia do sporządzenia aktu oskarżenia o ten występek, jakie posiadała przed uchwaleniem powyższej ustawy na podstawie art. 8 lit. "b" ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie przepisów postępowania karnego w brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 28 marca 1958 r. (Dz. U. Nr 18, poz. 76).Jak to wynika z uchwały Sądu Najwyższego powziętej w składzie 7 sędziów w dniu 25 sierpnia 1960 r., VI KO 33/60 (Nowe Prawo 1/61 str. 141-142), pismo zatytułowane "akt oskarżenia" sporządzone przez Milicję Obywatelską, nie mającą uprawnień do sporządzenia aktu oskarżenia - zyskuje w pełni znaczenie aktu oskarżenia jako "żądanie uprawnionego oskarżyciela" (art. 2 § 1 k.p.k.), jeżeli pismo to odpowiada treści aktu oskarżenia i jeżeli na tym piśmie znajduje się podpis właściwego organu prokuratorskiego, wskazujący niedwuznacznie na jego wolę oskarżenia określonej osoby o określony czyn przestępczy. Kwestia, w którym miejscu i czy ewentualnie pod pieczątką "zatwierdzam" widnieje podpis prokuratora nie ma istotnego znaczenia.W uzasadnieniu swego postanowienia Sąd rewizyjny wysunął wątpliwości, czy doręczenie przez Sąd Powiatowy oskarżonemu odpisu aktu oskarżenia i rozpoznanie sprawy w składzie ławniczym sanowało wady aktu oskarżenia, sporządzonego według zasad wystarczających dla postępowania w trybie uproszczonym.Istotnie, w toku dochodzenia nie sporządzono postanowienia o przedstawieniu zarzutów (art. 237 § 1 k.p.k.) oraz postanowienia o zamknięciu dochodzenia (art. 244 § 3 k.p.k.), a ponadto wniesiony przez prokuratora do sądu akt oskarżenia nie zawierał uzasadnienia (art. 247 lit. "e" k.p.k.).Uchybienia powyższe nie stanowią bezwzględnego powodu rewizyjnego, mogą one jedynie stanowić podstawę do uchylenia wyroku, jeżeli w konkretnym przypadku mogły mieć wpływ na jego treść (porównaj uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27.XII.1956 r. IV KO 114/56 - OSN poz. 21/57).